Ik doe eens iets wat tegenwoordig beter bij mijn knieprobleem past. Dwz wandelen in niet te steil gebied zonder grote zware rugzak. Natuurlijk wel in een streek waar ik al langer van droom. Het is een wandelweek in een oud Engels gebied geworden met typisch engelse dorpjes. Alsof je zo in een aflevering van inspector Morse stapt. We zijn met een groepje van 6 plus een reisleider: heel riante samenstelling. We lopen afstanden tussen de 14 en 20 km en overnachten op 2 verschillende locaties.
Het landschap is wijds met eindeloos veel stenen muurtjes en overal grazende schapen. We klimmen over tientallen muurtjes via doorgangen die vaak zo smal zijn dat je er amper met één been doorheen kunt en dan zijn ze meestal ook nog afgesloten met een hekje. Geen schaap kan er doorheen! De ondergrond is veelal drassig veen. Ook hier was het lange tijd droog, wat voor ons wandelaars prettig is. Qua weer zitten we in een omslagperiode: eerste dagen waren lekker zonnig en nu is het frisser met regen.
Een weekje sneeuw hoort er de laatste jaren wel bij. De witte landschappen met blauwe luchten waar het op grote hoogte schone lucht inademen is, wil ik niet graag meer missen. Ook dit jaar ben ik met Nelleke op stap gegaan; opnieuw naar de Italiaanse Dolomieten waar de bergen grillig pieken. We hebben dit jaar het sneeuwschoen-wandelen ingeruild voor het minder intensieve sneeuwwandelen. Dat bleek een goed besluit. We hebben genoten van de wandelingen die de reisorganisatie dagelijks voor onze groep in petto had. Mijn rechterbeen/knie doet het tegenwoordig niet zo best meer. De beperkingen die me dat geeft vind ik bepaald niet leuk; ik moet er echt aan wennen. Natuurlijk heb ik mijn knie toch overbelast, waardoor ik de laatste dagen nog slechter uit de voeten kon. We waren met een busreis mee van Fital met als grote voordeel dat we ter plekke door de eigen bus naar diverse bestemmingen gebracht werden. Dat is heel comfortabel: bij een gondel uitstappen en dan naar de sneeuwvelden op 2000 m hoogte. Van daaruit waren altijd meerdere wandelingen mogelijk met onderweg gezellige hutten.
Van tevoren was ik wat sceptisch over de formule van deze reis: volle bus, oudere doelgroep. Maar deze groep was heel relaxed; de sfeer was prima; niets moest. Er ontstonden vanzelf groepjes die hun eigen gang gingen. De tweekoppige reisleiding én chauffeur waren fantastisch en zorgden dat alles op rolletjes liep met de nodige humor en info. Het verblijf in familiehotel Zum Löwen in Rodeneck, waar wij de enige gasten waren, verraste ons met extra’s zoals een wijnproeverij en een kneuterige kegelavond. Voor deze familie was niets teveel. Nelleke en ik hebben bijzonder genoten van de sauna achter in de tuin waar we ons na de koude buitendouche konden warmen bij een vuurkorf. Uiteraard alles tot in detail verzorgd door de eigenaar!
Geplaatst inDolomieten, Europa, Italie|Reacties uitgeschakeld voor Dolomieten sneeuwwandelen
Malaga is voor mij een nieuwe stad en daar loop ik dan toch heel anders dan in een stad waar ik eerder geweest bent. In Bilbao en Madrid hield “herkenning” me bezig. Ik had weinig voorstelling van Malaga en orienteerde me eerst op de niet te vermijden hoogtepunten waarna er ruimte komt om gewoon rond te struinen en te observeren. Dat is altijd een leuke bezigheid.
Je kunt hier niet om de Moorse historie heen met een klim op de resten van de Alcazaba en het hoger gelegen Castillo de Gibralfaro. Van daaruit heb je prachtig zicht op stad en haven.
Vanaf GibralfaroAlcazaba
De geschiedenis van deze stad gaat overigens veel verder terug dan de Arabische tijd; er zijn ook resten uit de tijd van de Feniciers, Romeinen en Visigoten e.d.
Romaans theater
Op de plek waar ooit een Moorse moskee stond staat sinds de verovering door de katholieken in 1497 een niet te missen kathedraal. Een imposant gebouw.
Overigens staat Malaga vol met allerhand kerken. De meesten vol kitcherige beelden.
Malaga is ook de geboorteplaats van Picasso en dat laten ze je weten ook. Het Picassomuseum wordt als een must aangeprezen, waarvoor mensen lange rijen trotseren.
Rij voor Picasso museum
Ik vond het wat tegenvallen wat er te zien is, maar ben in het verleden natuurlijk al overvoerd geraakt met Picasso’s in musea over de hele wereld. De kleine expositie in zijn geboortehuis vond ik meer toevoegen en daarom interessanter.
Als fervent museumbezoeker heb ik ook nog het Carmen Thyssen museum bezocht, hetgeen ik ook in Madrid gedaan heb. Dit echtpaar heeft met haar verzameldrang een grote bijdrage geleverd aan het Spaans kunstbezit.
Ik ben blij dat ik genoeg tijd kon nemen voor deze stad. Hij heeft me aangenaam verrast. Het is druk en vol toeristen, maar het is een mooie stad waarin van alles te ontdekken valt. Met zo’n 28 graden in de middag wel een beetje warm, waardoor musea extra aangename plekken zijn. Ik vind het altijd prettig om me een beetje thuis te gaan voelen in een stad.
Op dit moment hoef ik daar even niet nog een stad aan toe te voegen.
Na 2 mooie droge loopdagen was het mooie weer alweer voorbij. Woensdag plensde het de hele dag en moesten we nogmaals een alternatief programma bedenken. In Guernika was dat niet zo moeilijk. Er is een interessant museum over het bombardement in aanloop naar WOll. Vreselijk hoe die stad daar in 3 uur tijd plat gegooid is door de duitsers in afstemming met Franco. Het schilderij van Picasso over deze gruwelijkheid kennen we natuurlijk allemaal. In Guernika staat er een mozaiek van.
Om in Guernika te geraken hebben we overigens zo’ n 20 km ons eigen pad gezocht met de GPS dwars door bossen en bergen. De bewegwijzerde Camino hadden we immers verlaten voor een route langs de kust.
Het werd een pittige dag met veel steil stijgen en dalen. Niet altijd over gemakkelijke paadjes en soms was het zelfs onduidelijk wat we aan het doen waren. Het laatste stuk was dermate glad, stenig en modderig dat ik er op onderuit ging. En toen stonden we voor een riviertje. Stef hield gelukkig het hoofd koel en vond een uitweg! Mijn conclusie: voortaan toch maar gewoon een een gebruikelijke route volgen.
Vanuit Guernica hebben we vervolgens de bus gepakt naar Bilbao. En ons door de regen niet laten weerhouden om te struinen door de oude stad. Tot we helemaal door en doornat waren. Wat jammer van onze laatste dag samen! We hebben zelfs nog een pelgrimsstempel gehaald in de kathedraal. Ook daar was zowaar een zwarte madonna te vinden. De katholieken hebben echt over de hele wereld aan geloofsuitbreiding gedaan.
In Bilbao heb ik afscheid genomen van Stef. Hij is naar zijn eigen hostel in Asturias doorgereisd en ik heb de trein naar Madrid gepakt. Met een tarjeta dorada kun je als gepensioneerde met 25% korting treinreizen in Spanje: een aantrekkelijke optie. Zo’n jaarkaart kost hier maar 6 €.
Hier is het tot zonsondergang lekker warm en op alle pleinen en straten een gezellige drukte waar je in Nederland alleen van kunt dromen.
In de oude stad wilde men kennelijk voor elkaar niet onderdoen als je ziet wat er allemaal voor kunstwerken op de toppen gezet zijn. In de nieuwe stad zoeken ze het meer in hoog, hoger, het hoogst a la Rotterdam.
Sinds een paar dagen is het lekker zonnig geworden. Helaas moest ik even op plan B overschakelen vanwege de al weken durende kuitblessure aan mijn rechterbeen
Plan B houdt in dat Stef loopt en ik de trein pak. We spreken af waar we elkaar dan weer treffen. Minder leuk maar de pijn was even niet te harden. Daar kwam ook bij dat ik een verkoudheid/grieperigheid had opgelopen. Ergo: ik moest even herstellen. Gelukkig had ik wat pillen meegekregen van de huisarts. Dat paardenmiddel heeft me weer op de been gekregen.
Op een gegeven moment (na Deba) hebben we de Camino del Norte verlaten om in plaats daarvan pal langs de kust te kunnen blijven lopen. Die is gewoon te mooi om in te ruilen voor wat anders.
We zitten nu in Lekeitio, een mooi historisch plaatsje aan zee, met prachtige oud Spaanse huizen. Nog nooit van gehoord, maar altijd leuk om nieuwe oorden te ontdekken!
Deze Camino liep ik al eens in 2012 in zijn geheel, met uitzondering van de eerste etappe Irun – Hendaye. Die is nu aan de beurt. Ik heb met Stef afgesproken in Irun. Een leuk plan wat bijna in het water viel doordat Eurostar op de laatste nipper meldde dat de trein naar Parijs geannuleerd was wegens technische problemen. Zo dreigde ik mijn aansluiting met de TGV van Parijs naar de grens Frankrijk – Spanje te missen (Hendaye). Gelukkig kon ik nog net gebruik maken van een Eurostar eerder (6.58uur) omdat die een half uur vertraging had en ik toen al op Rotterdam Centraal stond. Dat was wel stressen. Iets dergelijks voelde ik ook toen ik met KLM naar Gotenborg wilde deze maand. Heb ik nou gewoon pech of is dit een teken dat reizen meer ongewis is geworden. Enfin uiteindelijk was ik toch gewoon om 5 uur in de middag op mijn bestemming. Met 27 graden in Noord Spanje aankomen was overigens ook niet voorzien. Een benauwde hitte, die niet lang kon duren. De dag erop daalde het kwik met 10 graden en stortregende het de hele dag.
Geen weer om 26 km te gaan lopen door bossen en bergachtig terrein. We besloten tot een alternatief plan en gingen met het OV naar San Sebastian. In het San Telmo museum hebben we uren rondgedwaald door de Baskische geschiedenis en diverse exposities van moderne kunst. Zeker de moeite waard. Vandaag waren de weersvoorspellingen iets beter en begaven we ons alsnog op pad. Langs prachtig kerkje Guadeloupe met zwarte madonna.
Zwarte madonna van Guadeloupe
De route over de top Jaizkibel werd met slecht weer afgeraden. Dat was helaas toch het geval. De poncho was weer eens onmisbaar deze dag. Daardoor werd het een lager gelegen route door fraaie kastanjebossen.
In Pasaia vonden we onderkomen in een klein herbergje boven op een berg achter een oud kerkje. Erg leuke plek, waar op het eind van de middag zowaar de zon zich liet zien.
De volgende ochtend moesten we eerst met een pondje de rivier over om de route te vervolgen met een flinke klim richting San Sebastian.
Zweedse Lena heb ik leren kennen op mijn voetreis naar Rome in 2015. Sindsdien hebben we heel Italie doorgelopen tot aan het uiterste puntje in de hak. Inmiddels ben ik een paar keer bij haar in Torslanda geweest; en vorig jaar zijn we op Texel geweest. Ook vriendin Chantal uit Belgie was toen van de partij. Door al dat geloop en gereis hebben we een sterke band opgebouwd. Het is altijd fijn om elkaar weer te zien en iets te ondernemen.
Twee jaar geleden liet Lena mij maar liefst 15 eilandjes zien die voor de kust van Gotenborg liggen. We hebben er mooie dagtochten gemaakt over rotskusten, strandjes en door lieflijke kustdorpjes. Er is een goed functionerend systeem van veerponten, waardoor je kunt hoppen tussen verschillende eilandjes. Het vereist wel enige planning, want ze varen niet overal langs en ook niet zo frequent. En je kunt niet overal met een auto komen. Fietsend en lopend kom je veel verder….
Nu zijn we weer op pad gegaan om wat eilandjes die iets noordelijker aan het Skagerrak liggen dan haar woonplek Torslanda, te verkennen. Het is er heel mooi; één en al rotskust! Helaas heb ik onlangs met het wandelen in Friesland een scheurtje in mijn rechterkuit opgelopen waardoor ik momenteel niet zo goed uit de voeten kan. Met al die rotsen niet zo handig. Het kwam mij nu wel uit dat we met de auto zijn gegaan. Die lieten we gewoon aan wal staan als we er niet mee een eiland op konden zoals b.v. het eiland Käringön. Dat is echt een toeristische plek voor de Zweden (een soort Schiermonnikoog), maar vanaf 1 september is het vakantieseizoen hier al voorbij en is het super rustig. Het enige nadeel is dat alle restaurantjes, winkeltjes dan ook al dicht zijn! We hadden van alles te eten en drinken bij ons maar dachten toch ook uit eten te kunnen gaan. Dat viel vies tegen; hetgeen ik me eigenlijk ook herinner uit vorige reizen door Zweden. Kennelijk wordt verwacht dat je zelf kookt waar je overnacht. In Käringön konden we op de valreep nog net ergens een visburger met patat vinden voordat ook daar de deur dichtging!
Onze overnachtingsplekken waren basic maar op mooie plekken. Varierend van een soort natuurviendenhuis tot een historische plek. Op de Gustafsberg werd 250 jaar geleden een jongenstehuis gesticht door de bevlogen Anders Knape. Hij gunde jongens een goede opleiding in een gezonde omgeving. Sinds de goedkeuring van Koning Gustaf lll in 1774 heet het gebied de Gustafsberg. Er zijn allerlei bijgebouwen. In een daarvan sliepen wij.
Op de Gustafsberg werden parken aangelegd en het heilzame zeewater trok welgestelde badgasten aan. Het zou het oudste zeewater-badoord in Zweden zijn. Hier moesten we natuurlijk een dip nemen. Echte Zweden, zoals Lena, zijn gewend om dagelijks een duik in het koude water te nemen. Ik moest even wat overwinnen, maar het is heel verkwikkend kan ik zeggen; zeker met warm weer. Voor begin september is het met temperaturen boven de 25 graden ook voor Zweden flink warm. Heel fijn dat in Zweden overal zwemsteigers te vinden zijn langs de kust. Vooral ’s avonds zie je veel mensen in badjas rondscharrelen voor een “dip”.
Per saldo hebben we dit keer niet zo veel gelopen. Hopelijk herstelt mijn kuit snel want eind deze maand heb ik ook een hike in Spanje gepland met Stef. Daarvoor heb ik reeds een treinreis geboekt: van Rotterdam via Parijs tot aan Irun aan de Spaanse grens.
Afgelopen jaren ben ik meer met de trein gaan reizen, waar mogelijk. Uit milieuoogpunt is dat beter en reizen per trein is veel relaxter, tenminste als alles volgens plan verloopt. Naar Göteborg was ik wel gaan vliegen omdat het voor 5 dagen met de trein nogal veel uren reizen is. Ik had niet geboekt bij een prijsvechter, maar onze oerdegelijke KLM genomen. Dat dacht ik ……. maar daar ben ik nu ook van terug gekomen. Als het goed is vlieg je in 1,5 uur van Amsterdam naar Göteborg. Ik zou eigenlijk 13.40uur aankomen maar het werd middernacht. Ik heb in het verleden over de hele wereld gevlogen maar nu heb ik het meest idiote vliegplan van mijn hele leven meegemaakt! Hoe kon dat zo raar lopen? Op het laatste moment werd op Schiphol meegedeeld dat het vliegtuig technische problemen had. Vervolgens werd de hele vlucht gecancelled. iedereen werd verwezen naar de servicedesk voor een alternatief vluchtschema. Tegenwoordig is zo’n servicedesk een onbemande computer. Daar kreeg ik een alternatief vluchtplan aangeboden naar Oslo, van Oslo naar Stockholm en van Stockholm naar Göteborg. Heel vervelend dat je niet met iemand kunt overleggen. Hoe dan ook de nieuw geplande vlucht later op de middag bleek ook een uur vertraging te hebben. Bij aankomst in Oslo miste ik zodoende de aansluiting naar Stockholm. Aldus kreeg ik in Oslo per mail een ander plan meegedeeld. Nu werd ik omgeboekt op een vlucht naar Kopenhagen en van daaruit op een vlucht naar Göteborg. Daar kwam ik middernacht aan. Gelukkig kwamen Lena en Anders mij op het vliegveld ophalen, zodat ik om half 2 ’s nachts bij hen thuis was. Helaas was het door hen bedachte ontvangstplannetje voor die middag geheel en al in het water gevallen door dit idiote vliegschema. Ik weet nu dat KLM en SAS een week geleden een samenwerkingsovereenkomst zijn aangegaan. Ik denk dat ze nog aardig wat af te stemmen hebben op elkaar! Dit leek in ieder geval nergens op.
Bij veel dorpen zie ik een omgekeerd plaatsnaambord. Het is zoiets als de omgekeerde vlaggen van de boerenopstand in Nederland. Volgens een fransman die ik ernaar vroeg is het een verzetsdaad tegen de huidige regering, tegen Brussel, eigenlijk alles waar men ontevreden over is.
Ik weet niet zeker of dit betekent dat alle burgemeesters van die dorpen instemmen met deze daad van verzet.
De Morvan kent in ieder geval wel een geschiedenis van sterk verzet in WOll. En route kwam ik herdenkingstekens tegen van de heldendaden van de zgn. maquisards in 1944. Diep in de uitgestrekte bossen in de Morvan ontstonden trainingskampen voor de vele vrijwilligers die mee wilden strijden tegen de Duitsers.
In mijn gite in Marigny l’Eglise lag er documentatie over. Interessant om weer wat bij te leren. Het huidige verzet lijkt mij van een geheel andere orde.
groene deur = gite in Marigny l’Eglise
Op veel fotos lijkt het misschien mooi weer. Niets is minder waar. Als het plenst neem ik gewoon geen fotoos. Maar elke dag en nacht komt het water met bakken naar beneden. Het weer is erg onbetrouwbaar. Voor de Fransen is dit ongekend. In het voorjaar was het hier veel te droog en nu veel te nat. De kersenoogst is in ieder geval al geheel mislukt, maar natuurlijk nog veel meer.
Chateau de Chastellux
Voor mij betekent deze zondvloed dat ik mijn planning aanpas. Ik neem verharde weggetjes als die er zijn. Daar rijden bijna geen auto’s, dus ook prima voor een wandelaar. Die alternatieven zijn er echter niet steeds. Zo heb ik de etappe langs Brassy in zijn geheel overgeslagen omdat ik die op basis van verhalen als ondoenlijk kwalificeerde met dit weer. Maar vandaag had ik me een beetje vergist. Ik moest in een glibberig modderig stuk bos ineens een paar snelstromende riviertjes oversteken. Die stonden niet op de kaart. Tja, nieuwe riviertjes ontstaan nu omdat al dat water een weg zoekt. De Cure verlegt gewoon zijn stroming.
De eerste keer kon ik nog met grote behoedzaamheid van steen op steen ergens doorwaden, maar bij de laatste doorgang vandaag was er geen beginnen aan en ben ik tot aan mijn knieen er doorheen gemoeten. In zompende bergschoenen kwam ik aan bij de chambre d’hôte in Domecy sur Cure. IJzeren regel is om altijd voor de deur je schoenen uit te trekken. In dit geval gold dat ook voor de vieze natte gamaches en sokken! Op mijn dagtochten kom ik de meeste dagen helemaal niemand tegen. Vandaag was anders: één fransman uit tegengestelde richting. Met onze ponchos aan stonden we wel een half uur straffe ervaringen uit te wisselen over hoe bepaalde passages het best te nemen. Hij zwoer bij schoenen uittrekken en op blote voeten, maar dat heb ik toch niet gepresteerd met al die keien op de bodem. Het is een leuk avontuur maar er zijn grenzen!
Conditioneel kan ik het allemaal (nog) goed aan. Tempo niet forceren, moeilijke stukjes weloverwogen aanpakken en op tijd pauzeren met de voetjes van de vloer ‘als het even kan’. Natuurlijk ook op tijd water drinken, een goede nachtrust en elke avond de voeten verwennen. Dit zijn zo ongeveer mijn belangrijkste stelregels.
Mij is opgevallen dat er in deze streek veel Nederlanders wonen. Bijzondere plekjes lokken! Ik verbleef bv in een verbouwde duiventil, 3 kleine verdiepinkjes, fraai gedaan. En ontmoette ergens onderweg een stel die met een makelaar zojuist een watermolen hadden bekeken.
Verbouwde duiventil
Het is hier landschappelijk heel aantrekkelijk, zeker als het mooi weer is, maar die totaal verlaten dorpen waar al het leven uit verdwenen is hebben ook iets treurigs. Je bent er erg op jezelf aangewezen. Daar zou ik toch geen zin in hebben.
Voor ik op de tour de Vezelay belandde verrasten mijn Belgische vrienden me op twee prachtige boswandelingen in Wallonie. We hadden het weer mee en de vogels kwetterden luidruchtig om ons heen. En met echte vrienden is het goed toeven!
Daarna ben ik per trein doorgereisd naar Avallon. Ik belandde gelijk in fijne franse sferen: oud stadje, behulpzame mensen, lekkere dingen.
De stadsmuren achter me latend brachten me bij de snelstromende rivier Cousin. Soms liep het pad vervaarlijk dicht langs het water waarbij ik me zelfs een stuk langs een ijzeren ketting om een rotspartij heen moest trekken. Ik dacht dat het een gemakkelijke route was…. Verderop viel het gelukkig reuze mee. Het is hier genieten van kastelen en kerken in totaal verlaten dorpjes.
De indrukwekkende basiliek van Vezelay ligt op een heuvel en zie je al op kilometers afstand opdoemen.
Op de heuvel de basiliek
Al 1000 jaar geleden kwamen hier pelgrims op weg naar Santiago de Compostella, le Puy en Velay, Rome e.v. Meerdere kruistochten werden vanaf hier aangevoerd. Ook pelgrimages in het voetspoor van Franciscus van Assisi ontstonden hier. In een ruineachtig abdijgebouw wordt gewerkt aan een waardige gedenkplaats.
Vezelay is een gezellig oud stadje, hoewel er tot mijn stomme verbazing geen bakker te vinden is. Overigens is het in al deze plaatsjes in de Bourgogne voor wandelaars nogal afzien. Nergens is er een koffie of broodje te vinden onderweg. Er zijn ook nergens bankjes om eens even uit te rusten…..
Basiliek van Vezelay
Qua weer doet dit gebied niet onder voor Nederland. Het heeft de godsganse dag geregend. Zelfs met gamaches en een grote regenponcho zie ik er aan het eind van de dag uit als een baal modder. Dat is het resultaat van bossen vol blubbersporen en zeiknatte paden waar gras en doornenstruiken tot aan je middel reiken. Op zo’n dag breekt het me echt op dat ik nergens kan pauzeren om mijn voeten even uit te laten rusten.
Inmiddels heeft de zon weer zijn best gedaan en ben ik neergestreken in de bijzonder fraai verbouwde herberg l’Esprit du Chemin. Onder Caminolopers is deze plek een begrip; gerund door een Nederlands stel, die vroeger in St Jean Pied de Port een herberg hadden onder dezelfde naam. Ik vond al lang dat ik hier eens langs moest gaan. Inderdaad een paradijselijk oord met een super ontvangst!
Juni is over het algemeen een mooie wandelmaand. Ik heb een fraai gebied uitgezocht in Midden Frankrijk voor een heerlijke wandeltocht. De Tour de Vezelay gaat over oude en nieuwe pelgrimswegen; door de valleien van de Yonne en de Cure en de Noordwesthoek van het regionaal park de Morvan.
Mijn planning met overnachtingsadressen is nagenoeg rond. Nu hoop ik wel dat het weer een beetje mee gaat werken, want ik heb geen zin om mijn planning om te gooien. Maar inderdaad, hele dagen in een regenponcho lopen is ook niet alles! Duimen dus! Mijn route begint in Avallon (rechtsboven op het kaartje; dat is westelijk van Dijon) en is ong 150km lang.
Hanny
omzwervingen 