Eergister ben ik op mijn standplaats aangekomen. Dat was een dag rijden vanaf Dhaka. Goede wegen overigens, maar we moesten de Padma over met een ferry en dat kost nogal wat tijd. Vooral het lossen van de ferry duurde lang. Torenhoog opgestapelde vrachtwagens met boomstammen of zakken moesten bij het verlaten van de ferry een zanderige heuvel op zien te komen. Dat lukten niet elke auto in één keer. Veel nieuwe aanloopjes en veel geduw om zo’n kolos de heuvel op te krijgen. Het deed me denken aan mijn geploeter met de camper door de Sahara in 1984. Op deze route zag ik weer andere dingen dan op de route naar Sylhet. Hier: jute langs de kant van de weg; kilometerslang garnalenkwekerijen maar natuurlijk ook veel rijst, zoals overal in dit land. In Khulna aangekomen dacht ik dat we er waren, maar ik zit in Boira en dat is toch nog wat kilometertjes buiten het centrum. Allemaal stedelijk gebied, maar aan de rand ervan. Khulna ziet er heel anders uit dan Dhaka. Weinig auto’s; provinciaals. De straten worden hier helemaal gedomineerd door riksjaws en wat ze noemen "scooters". Deze scooters zien er exact hetzelfde uit als de 3-wielige CNG’s (de koekblikken) in Dhaka. Het verschil zit hem in de brandstof: de CNG rijdt op gas en de scooter rijdt op benzine. Dat brengt aardig wat luchtverontreiniging met zich mee; helaas. Verder kijk je ook hier je ogen uit op alles wat beweegt en vooral hóe het zich voortbeweegt: trek- en duwkarren; fietsen, brommers en motoren. Met bewondering kijk ik naar vrouwen die ogenschijnlijk moeiteloos schrijlings achterop een motor zit, zonder helm uiteraard.

Ik heb een prettige woning boven het kantoor van Shushilan: een woonkamer, een slaapkamer, een eetkamer, keuken en douche. Het is er schoon en ruim. De enige tegenvaller toen ik aankwam was dat er behalve meubilair niets in het huis stond. Aktie nummer één was aldus boodschappen doen met de riksja. Collega mee om de juiste plekken te vinden en alles samen te sjouwen. Nu heb ik alles wat ik nodig heb: van pannen tot lakens. Ook een waterfilter aangeschaft. Dat is hier het allerbelangrijkste wat je nodig hebt. Als ik het water gekookt heb drijft er een vieze drap bovenop; die laat ik eerst zakken voordat ik het water in de filter gooi. De drap kan ik dan vervolgens door de gootsteen gooien. Bangladesh staat bekend om de slechte kwaliteit van het grondwater. Er zit hier arsenicum in de grond, wat dus ook in het drinkwater zit. Ik moet het water koken om alle bacterien te doden en filteren om de arsenicum e.d. er uit te halen. Maar dan heb je beslist goed drinkwater. Verder is het fijn dat ik stromend water heb om te douchen. In Dhaka gebruikten we plastic kannen om ons nat te spoelen. Wat een luxe hier dat ik een douche heb die werkt! Uiteraard alleen koud water. Iets anders heb je touwens niet nodig. Het is nog steeds bloedje heet (gister 35 graden) en ik blij als ik koud water over mijn rug voel lopen. Fijn ook dat er in alle kamers ventilatoren aan het plafond hangen; zonder die dingen zou ik het niet volhouden, denk ik. 

Gister werd ik officieel welkom geheten hier. Zo’n zaal met een 50 mensen stond klaar om mij officieel te ontvangen met presentjes (bloemen, een pen, een kalender van de organisatie en een potje honing van een van hun projecten). Ik moest plaats nemen op de mooiste stoel midden voor het gezelschap en een kaarsje aansteken. Dit staat symbool voor het licht dat ik de organisatie kom brengen. Gelukkig doen ze deze ceremonie niet alleen voor mij; elke nieuwe werknemer valt dit ten deel. Ik vind dat ik echt warm onthaald ben; iedereen is heel behulpzaam om me bij te staan. Ik probeer wat met mijn eerste bengaals te communiceren. Maar gelukkig wil iedereen graag engels leren; dat maakt het iets gemakkelijker voor mij; hoewel ik hun engels vaak ook niet versta…..   

Morgenochtend ga ik met de directeur de hele dag op pad. Hij spreekt hee goed engels. We gaan naar het kantoor waar Shushilan is opgericht (Kaliganje; tegen de grens met India), hebben een vergadering aldaar met het bestuur en doen onderweg nog wat projecten aan. Het belooft een lange vermoeiende dag te worden. Ik vind het prettig dat ik op deze manier een snelle introductie in de organisatie en het werk van Shushilan krijg. Dat verliep indertijd bij Acxe7xe3o Social in Beira wel wat trager.