k ben nu een weekje bij Shushilan en begin enigszins gesetteld te raken. Na de waterfilter, beddegoed en potten en pannen nog een stormlamp gekocht, want de stroom valt echt elke avond uit (ongeveer tussen half 7 en 9). Met mijn koplampje (dank je wel Sonja!) en het oplichtende scherm van mijn laptop kan ik nog wel wat doen, maar elke avond hetzelfde ritueel gaat toch vervelen. Ik heb nu een stormlamp die je oplaadt als er stroom is. Erg praktisch. Helaas is het meestal zo dat als er weer stroom is er vervolgens een tijd geen water uit de kraan komt………Als ik zie hoe veel mensen hier leven heb ik niets te klagen. Leven is voor de meesten hier gewoon een dagelijkse strijd in overleven. Zorgen dat je elke dag een maaltijd hebt. Van overgewicht heeft men hier geen last! Wat zijn de mensen mager; maar tanig.

Er wordt hier hard gewerkt. Ik ben daar zeer van onder de indruk. De staf van Shushilan bestaat uit gemotiveerde mensen. De directeur, tevens oprichter van de organisatie, is een zeer gedreven en intelligente man. Iedereen heeft diep respect voor hem. Ik ben afgelopen week een dag op pad geweest met hem. Ik heb ontzettend veel gezien in die ene dag en, met zijn tekst en uitleg erbij, heb ik veel kennis opgedaan over de problemen van deze regio en wat Shushilan daarmee doet (daarover in andere berichten meer). Op de foto zie je hoe er gewerkt wordt in de bewustwordings programmaas: hier repeteert de theatergroep van Shushilan met zang en dans vóór een rol met tekeningen, waar in uitgelegd wordt hoe dorpsbewoners hun eigen problemen naar voren kunnen brengen in de dorpsraad. De rol wordt steeds een stukje verder opgerold en dan verschijnt een andere schildering.

Op kantoor heb ik inmiddels een vaste plek. Ik zit samen in een kamer met Mujib; (vaste) senior adviseur van Shushilan. Mujib is mijn sparringpartner, een geweldig aardige man van eind 40 met veel humor. Het is de vraag of ik aan alle verwachtingen kan voldoen! Ik merk dat het heel verstandig is geweest dat ik van tevoren mijn takenpakket heb afgebakend. Deze week hebben we in ieder geval een vliegende start gemaakt. Er is een Monitoring en Evaluation Team opgericht, bestaande uit de net aangestelde medewerker Sanjoy, de 3 maanden geleden aangestelde Nazma, ik en Satu, die hoofd van de afdeling wordt maar voorlopig nog midden in de nooodhulprogrammaas zit inzake de opvang, bouw van huizen en resettling van slachtoffers van de orkaan Sidr (die raasde een jaar geleden hier over land; november 2007). Ik hoop dat hij af en toe in zijn kraag te grijpen is voor overleg, want zijn ervaring en kennis lijkt me onmisbaar. Een eerste ontwerp van hoe we het werk op willen gaan zetten ligt op tafel. Gelukkig voor mij spreken deze collega’s redelijk tot goed engels. Veel van het andere personeel wat hier rondloopt spreekt niet of nauwelijks engels. Voor ik naar Bangladesh ging had ik het idee dat ik hier met engels goed uit de voeten zou kunnen. Ik vind dat in de praktijk nogal tegenvallen. Je moet hier echt wat Bangla spreken, anders kun je met veel mensen niets communiceren. Dat ervoer ik deze week b.v. op mijn trip met de directeur. Er was een vergadering en een lunch met het bestuur. Ik vond dat een zware dobber, want zij spreken geen engels. Het zijn echt vertegenwoordigers uit de lokale gemeenschap. Goed overigens om te merken dat de organisatie het onderwerp “gender”heel serieus neemt: 5 van de 7 bestuursleden zijn vrouwen!

Mijn Banglalessen zet ik hier voort. Ik heb James overgenomen van mijn VSO voorganger. James is een aardige jongen, die goed engels spreekt en graag wat wil uitwisselen met buitenlanders. Hij komt 3x in de week anderhalf uur. Dat is best veel naast een 6-daagse werkweek van 9 tot 5. Maar het is ook gezellig; we wisselen van alles uit. Hij is een jongen die ooit door Worldvision er uit gepikt is en via hen gelegenheid kreeg om onderwijs en opleiding te volgen. Hij komt uit een arme omgeving en is erg dankbaar dat hij deze kans gekregen heeft; zijn maatjes uit zijn omgeving zijn niet verder gekomen dan riksjawrijder of theeverkoper. 

Shushilan, waar ik werk, is van oorsprong een organisatie die opkomt voor de belangen van de allerarmsten. Ze is ontstaan in Kaliganj, dat is in het ZuidWesten van Bangladesh, in de Sundarbans, tegen de westelijke grens met India. Shushilan is voornamelijk bezig met community development. Dat gaat veel over bewustmaking en opeisen van mensenrechten, ontwikkeling van en participatie in gekozen raden op dorpsniveau, verantwoord ecologisch gebruik van de natuur, landeigendomskwesties, rampenpreventie, over scholing en gezondheid etc. Over wat het precies inhoudt ga ik zeker meer schrijven. Shushilan is een groeiende organisatie en heeft aspiraties om het werk uit te breiden tot in de hele zuidwestelijke regio en landelijk op te kunnen treden als belangenbehartiger van deze regio.