Eid

Vandaag, 9 december, is het Eid. Eid is het offerfeest, een van de belangrijkste islamitische feestdagen. Alle winkels en bedrijven zijn dicht op 9 en 10 december. Mijn organisatie was zelfs ook al op 8 december gesloten. In de islam wordt herdacht dat Ibrahim Ismaiel offerde als een bewijs van trouw aan Allah. Nu worden koeien en geiten geslacht als offer. Als je het kunt betalen neem je een koe. Het is hier een grote happening wat zich vooral op straat afspeelt. Al dagen van tevoren worden koeien aangevoerd naar de steden voor de verkoop. Het zijn meest stieren. Dat is niet een must, maar gewoon een pragmatische keuze omdat stieren nu eenmaal gemakkelijker gemist kunnen worden, werd mij verteld. In hindoeistisch India zijn de koeien heilig en worden ze ontzien, maar Eid kent geen genade: in lange rijen vrachtwagens en botenvol zijn ze naar islamitisch Bangladesh gesleept om geofferd te worden. Zo gaat dat dus. Voor velen is het grote handel. Bij Dhaka is een immens grote koeien markt maar er zijn ook veel mensen van dorpjes die met hun ene koe er op uit trekken. Ik was afgelopen paar dagen in Dhaka en zag daar overal in de stad groepjes van 5 a 6 mannen met een versierde koe sjouwen. Tussen het drukke verkeer door. Soms met man en macht bezig om het onwillige dier in het gareel te houden. Om mij heen zag ik de ver- en gekochte waar met touwen aan hekken van huizen verschijnen. Een gewone koe brengt zo’n 25000 taka op, dat is iets meer dan 250 Euro; dat klinkt weinig, maar voor hier is het heel veel geld. Er heerste een opgetogen sfeer in de stad en er waren dingen te koop die je anders niet ziet. Op de markten zag ik bergen met hooi en voer, want voor de slacht worden de koeien nog even lekker verwend. Dikke plakken boomstam kon je kopen om de kop van de koe op te leggen tijdens de slacht. Bij het slachten wordt de halsslagader doorgesneden en laat men het bloed er uitlopen (halal slachten). Het wordt uitgevoerd door een imam. Het slachten vindt plaats op 9 december, na de ochtenddienst. Ik heb dat niet gezien. Had er eerlijk gezegd ook geen behoefte aan om er met mijn neus bovenop te gaan staan. Het lijkt me nogal eng. Bovendien was ik te moe want had de hele nacht in de bus gezeten van Dhaka terug naar Khulna. Om middernacht daar vertrokken en om 8 uur in de ochtend aangekomen. Ik had wel redelijk geslapen, maar dook toch nog even mijn bed in. Vanmiddag dan met de riksjaw naar Mujib en zijn familie geweest. Met Mujib deel ik een kantoor. Het was de eerste keer dat ik bij hem thuis was uitgenodigd en vond het wel spannend. Zij zijn moslim, maar niet zo streng in de leer. Natuurlijk had hij wel een koe gekocht, want hij is een heel sociale man. Eid is bij uitstek een sociaal feest. Het principe is dat je het vlees deelt met de armen en met je buren. Iedereen heeft aldus een goede dag. Ongeveer 60% geef je weg en 40% houdt je voor je eigen familie. 40% van een koe is overigens altijd nog een volle diepvries. Vrouwen hebben het zwaar met Eid; ze zijn de hele dag met de verwerking van het vlees bezig. Bij mijn komst stonden de pannen met vers vlees al te sudderen op het vuur. Er lagen alleen nog wat restanten bloed op de betonnen vloer buiten. Op de eerste dag van Eid, de 9de, gaat iedereen even bij elkaar langs om gelukwensen over te brengen. Bij Mujib was het dan ook een komen en gaan van buren en bekenden. En iedereen eet dan even wat. Allemaal heerlijk gekruide vleesschotels. Ik heb ook geproefd van de schotels met hersens, lever en weet ik wat het allemaal was. Ik vond alles lekker. Het feest kan nog dagenlang doorgaan; familie gaat om de beurt bij elkaar eten. Morgen ben ik uitgenodigd bij Nazma. Ik denk niet dat ik in Bangladesh zal afvallen…….