Afspraken, bijeenkomsten, vergaderingen………of ze worden uitgesteld of ze vinden ineens plaats op een moment dat ik het helemaal niet verwacht. Het is hier niet veel anders dan in Mozambique. Ik mag eigenlijk niet iedereen over één kam scheren, want er zijn ook mensen die zich heel stipt houden aan tijden en netjes contact opnemen als er iets tussen komt. Maar veelal heb ik geen vat op hoe de planning hier in de organisatie gaat. Dat is voor een groot deel te verklaren uit de beperkte schriftelijke communicatie, maar voor een groot deel ook uit het taalprobleem. Normaal gaat hier alles in het Bangla en dat gaat echt grotendeels langs me heen. Ik vang eigenlijk niks tussendoor op. Als het mij dus niet expliciet verteld wordt dan weet ik gewoon niet wat er gaande is. Dat is lastig, maar ik maak me er niet meer zo druk over als indertijd in Mozambique. Alhoewel het Portugees toch echt stukken gemakkelijker te verstaan is dan het Bangla. Het vergt het nodige van mijn flexibiliteit en inventiviteit. Soms word ik ineens in een gesprek gezet en word ik verondersteld dan ook een zinvolle bijdrage te leveren. Zo zat ik vanochtend pardoes in een gesprek met de verkiezingswaarneming van de EC in onze regio, wat overigens een interessant gesprek was. Of ik zit achter op de motor van mijn collega in de veronderstelling dat we een paar vrouwen in een project gaan bezoeken en dan word ik op de voorzittersplek gezet met een grote groep vrouwen voor me die allemaal halsreikend uitkijken naar wat ik te vertellen heb. Ik word vooral opgetrommeld als er andere westerlingen bij betrokken zijn. Merkwaardiger wijs denkt niet alleen mijn organisatie dat ze goede sier maken met mijn aanwezigheid in hun organisatie maar veelal denkt ook de buitenlandse (donor)organisatie dat het een pre is voor de organisatie dat er een buitenlandse werkt. Voor mij zijn dat aannames die toch niet vanzelfsprekend zijn. Verder is het eigenlijk vooral zo dat de door mij wel verwachte bijeenkomsten niet door gaan. De management team vergadering gaat b.v. nooit door. De directeur is altijd op pad. Ook dat is niet anders dan wat ik ken van Mozambique……..Er is altijd wel wat: of het is te druk, of er is iemand overleden; of er zijn verkiezingen etc. Allemaal waar, maar ik vind het toch niet zo’n goed teken. Veel wordt bilateraal geregeld tussen de directeur en de management teamleden afzonderlijk. Dat komt de transparancy in de besluitvorming niet ten goede. Er gebeurt genoeg maar een goed lopende organisatie heeft ook structuur nodig. Dat weten ze ook wel, en dat onderstreept ook iedereen, maar………Een andere overeenkomst met Mozambique is de  autoriteitsgevoeligheid: als de directeur ter vergadering verschijnt gaat iedereen staan. Al doet hij heel gewoon en amicaal naar de mensen hij is toch een grote persoonlijkheid waar mensen tegen op kijken. Zijn optreden is wat dit betreft zeker niet eenduidig: enerzijds maant hij de mensen om gewoon te doen, maar anderzijds laat hij de aandacht zich ook lekker aanleunen. Dan zijn er nog vergaderingen in het kader van het SCORE programma, waar ik deel van uitmaak. Die worden geleid door stafmedewerkers van VSOBangladesh. Dat zijn dan ineens weer vergaderingen waar je zowat bij flauwvalt; zo lang als ze duren en zo taai als ze kunnen zijn. Op alle niveaus van bijeenkomsten valt overigens op dat ze gedomineerd worden door mannen, zelfs als het over vrouwen onderwerpen gaat. Het onderwerp “gender”staat overal hoog op de agenda, maar er is hier nog heel wat te verbeteren als het om de positie en de participatie van vrouwen gaat.

foto boven:kwartaalevaluatie van het National Nutrition Programme

foto midden: bijeenkomst met vrouwen van de Kawra minderheid

foto onder: etentje bij collega Mujib thuis met 2 leden van de EU verkiezingswaarneming