De belangrijkste stap die ik de organisatie wilde laten nemen, is gezet. In januari had ik met een powerpoint presentatie het managementteam laten zien hoe de organisatie de switch zou kunnen maken van een project-based organisatie naar een programma-based. Dat is toch vooral een kwestie van een model in de logische volgorde opbouwen, als het even kan met elkaar. Het was alsof hen de ogen geopend werd. Dat heeft mij een goede basis gegeven om verder te werken. Ik heb een mogelijke uitwerking gemaakt en dat met de directeur besproken. Natuurlijk kwamen we de nodige discussiepunten tegen. Op 20 februari heb ik vervolgens met het hele managementteam een workshop gedaan om het model stukje bij beetje gezamenlijk in te vullen. We hebben er een hele dag aan gezeten, en hebben niet alles afgekregen, maar de basisstructuur ligt er en de belangrijkste keuzes zijn gemaakt. Veranderingen in de organisatie bewerkstelligen lukt alleen als de directeur er het nut van inziet en als hij zich erachter zet. Met dit in mijn achterhoofd ben ik te werk gegaan. Zonder de actieve steun van de directeur was me dit nooit gelukt. Dat is natuurlijk op veel plekken in de wereld zo. Het lastige hier is dat ik nooit zicht heb op wanneer en waar de directeur zich bevindt. Hij is geen kantoorman, maar een man van het veld en van de strategische contacten. En vaste vergadertijden zijn er niet. Daar wordt intern veel over gemopperd maar ik heb niet de illusie dat deze directeur dat ooit anders gaat doen.

Afgelopen dagen zou ik eigenlijk op pad zijn gegaan met de deense donor van een groot project van ons in de provincie Satkhira. Het PUP project staat voor Peoples Unions Parishad en houdt zich bezig met de zelf-organisatie van mensen om gezamenlijk op te komen voor hun rechten op het niveau van de Parishad, de gemeente. Een soort opbouwwerk, zoals wij dat in Nederland in de jaren tachtig vooral hadden. Het hele bezoek is niet doorgegaan vanwege de onrust in het land na de zgn muiterij onder de Bangladeshi grenswachten. Erg jammer, want het is altijd interessant om met een bezoek op andere plekken te komen. Bovendien zouden we een boottochtje maken in de Sundarbans: het grootste mangrovegebied ter wereld waar de Bengaalse tijger huist. Ik verheugde mij daar erg op want ik werk tenslot in regio van de Sundarbans, maar ben tot nu toe alleen in de nog net bewoonde wereld geweest en niet in de mangrovebossen. Het gaat er nu ook helemaal niet meer van komen, want op eigen gelegenheid kun je er niet zo gemakkelijk in.

Op 7 maart hadden we een personeelsdag. We gingen naar een soort park op 1,5 uur rijden van Khulna vandaan. Twee bussen vol vanuit Khulna en nog eens vijf bussen vanuit Kaliganj (ons andere kantoor). We waren met iets van 400 mensen. En dat is lang niet iedereen die werkt bij Shushilan. De directeur verontschuldigde zich dat de mensen uit een aantal ver-weg districten niet konden komen. Hij vertelde dat het personeelsfeest volgend jaar op meerdere plekken op dezelfde dag gehouden wordt zodat iedereen ergens mee kan doen. De dag was voor mij de zoveelste verrassing die ik met deze organisatie meemaak. Gewoon een heel gezellige dag uit in een ontspannen sfeer, met spelletjes, een mega-picnic, en optredens van personeelsleden. Alles soepeltjes georganiseerd. Ik heb me niet gewaagd aan het geblinddoekt pot-stukslaan. Het kussen doorgeven leek me wat simpeler en inderdaad toen bleef ik over uit een kring van 30

De laatste werkweken besteed ik vooral aan het realiseren  van een guideline voor Monitoring en Evaluation. Ik werk hier voornamelijk aan met twee medewerkers van de M&E cell. Het is enigszins laveren tussen de opvattingen van de directeur en van de medewerkers, maar iedereen is blij dat deze zaken eindelijk geregeld worden en op papier komen.

foto boven: workshop met MT

fotoos links: opening personeelsfeest, picnic (= warme lunch) en optreden personeel

fotoos rechts: pot stukslaan en je bord afwassen in de vijver!