Dit zal wel mijn laatste bericht uit Bangladesh worden, denk ik. Morgen is mijn laatste dag in Khulna. ’s Avonds nog een bijeenkomst met de directeur en mijn afscheid op het werk. Op kantoor houden ze me al dagen voor hoelang ik er nog ben. Verrassend hoe gehecht zij aan mij zijn en ik ook aan hen. Wat zal ik iedereen missen: de onderlinge sfeer, de collegialiteit en de gewone dagelijkse hartelijkheid. Het is toch echt heel bijzonder om een tijdje te hebben mogen werken hier. Zo zie ik dat. Ik heb veel respect voor Shushilan en de mensen die een tijd mijn collega’s zijn geweest. Misschien lijkt het soms wel alsof er alleen maar mannen werken bij Shushilan. De vrouwen zijn inderdaad in de minderheid en niet aanwezig in de top van de organisatie. Ik noem ze "de Shushilan ladies": ze zijn zeker geen doetjes, maar hebben geen van allen ambities voor hogerop; ze gaan vooral voor hun gezin.

Ik heb hier heel veel meegemaakt, ontzettend veel geleerd over dit land, haar problemen, de mensen en hun tradities, en heb kennelijk ook nog een zinvolle bijdrage kunnen leveren aan de verdere ontwikkeling van een organisatie die heel veel goede projecten runt. Het is toch iets om tevreden over te mogen zijn en ook een beetje trots. Als mijn afscheid hier achter de rug is ben ik nog een weekje in Dakha voor de laatste VSO afspraken, alvorens door te reizen naar Londen en Amsterdam. Ook in Dhaka zijn er allerlei mensen om afscheid van te nemen. 26 maart ben ik weer in Rotterdam. Ik hoor dat de narcissen inmiddels aan het uitkomen zijn. Ik kom precies op het goede moment terug!

foto rechts: met Tania, de officemanager, en haar dochtertje Shruti

foto links: met Tahomina, de receptioniste, en haar zoon Akash, die mooie tekeningen voor mij heeft gemaakt van Rotterdam, zoals hij dat gezien heeft op mijn buroblad.