Sinds ik het idee heb opgevat om naar Santiago te lopen ben ik informatie gaan zoeken op internet en lid geworden van het Nederlands Genootschap van St. Jacob. Ik had er geen idee van dat zoveel mensen deze tocht al hebben ondernomen. Het is beslist geen unicum. Het voordeel hiervan is dat er heel veel info te vinden is; routebeschrijvingen, verhalen over wandelervaringen, en over de cultuurhistorie van de route. Dat heeft mij zeer geholpen bij het maken van keuzes en het in beeld krijgen van wat ik zoal tegenkom op zo’n tocht.

Ik doe de tocht alleen, hoewel ik op de eerste 10 wandeldagen in Nederland 2 dagen gezelschap heb gehad van Jos en 3 dagen van Isabelle. Dat is gezellig, maar alleen lopen heeft zo zijn speciale bekoring. Ik voel me dan dichter bij de natuur, bij het hier en nu, en ik heb veel gemakkelijker contact met mensen die ik tegenkom onderweg. Overigens heb ik het genot van I-pod inmiddels ook ontdekt. Het is een feest om door een prachtig landschap te lopen met zelf gekozen mooie muziek op. Behalve aangenaam zonnig weer, waren er ook twee plensdagen. Nu weet ik zeker dat ik een fantastische aankoop heb gedaan met mijn rugzak-regenponcho! Alles blijft heerlijk droog onder zo’n ding. Die gaat in ieder geval mee. Ik twijfel nog welke loopschoenen het lekkerste zijn: de stugge goedlopende waterdichte Meindles of de soepele, maar niet waterdichte, Timberlands. De Spaanse hoogvlakte is droog en dor…maar het zal toch ook wel eens een keer regenen en echte bergschoenen heb je er niet nodig. Ik twijfel wat af over dit soort praktische vragen, die eenmaal vertrokken van levensbelang kunnen worden. Tenslot moet ik het van mijn voeten hebben. Mijn sandalen gaan zeker de rugzak in, want niets is heerlijker dan ’s avonds je voeten wat anders te gunnen. Een looptocht met rugzak noopt tot het goed afwegen van wat wel en wat niet handig en noodzakelijk is. Elke kilo minder is meegenomen. Inmiddels heb ik al heel wat verhalen gehoord van mensen die spullen achterlieten of terug naar huis stuurden. Nu heb ik al vaker een lange afstandstocht gelopen met rugzak, maar nooit langer dan een week. Het lichtgewicht tentje gaat uiteindelijk niet mee. Er zijn op de Spaanse Camino zoveel refugio’s/slaapgelegenheden dat dat echt niet nodig is. Een slaapzak neem ik wel mee omdat de voorzieningen niet altijd hygienisch zouden zijn. Een slaapmatje is misschien ook handig, hoewel hoe vaak zal ik dat nodig hebben? En is nou een petje of een hoedje beter?? In alle andere situaties neem je ze allebei mee, maar ik moet kiezen! Sommige dingen zijn heel triviaal. Zo neem ik ook een Dazer mee. Dat is een apparaatje waarmee je agressieve honden op afstand kunt houden. Het is een onhandig zwaar ding en het is de vraag of het echt zinvol is. Maar ik ben geen held met honden en kreeg de schrik van wandelaars die gebeten zijn onderweg. Dus, toch maar wel aangeschaft. Al met al ben ik er klaar voor, denk ik. De Spaanse amandelkoek en wijn is met broer Kees en schoonzus Marij voorgeproefd in Rotterdam en Jos heeft mij voorzien van een Jacobsschelp voor op mijn rugzak. Donderdag 13 augustus vlieg ik naar Pau in Zuid Frankrijk. Vandaar pak ik een treintje naar St. Jean Pied de Port en dan is mijn eerste loopdag 15 augustus: over de Pyreneeen naar Roncesvalles.