Bijna in Burgos. Tot nu toe is het veel drukker op de Camino dan ik me had voorgesteld. Het is nog vakantieperiode in Spanje. En dat merk je goed aan het aantal Spanjaarden. Spanjaarden lopen meestal de Camino in stukjes zoals velen in Nederland dat ook doen met het Pieterpad. Ze doen een week of een lang weekend en zijn dan weer vertrokken van de route. Ik loop nu b.v. met een francaise en met Spaanse Carmen. Carmen gaat er in Burgos weer af. Ze moet dan weer aan het werk. De meeste buitenlanders lopen wel de hele route. Zo is er een duitser die al in Keulen begonnen is; een engels echtpaar dat begonnen is bij de Mont St.Michel, een franse jongen die startte in le Puy etc. etc. In Logrono stapten 2 Polen in. Je komt steeds dezelfde mensen tegen, maar sommige raak je gewoon kwijt doordat ik sneller loop of juist langzamer of gewoon in andere dorpen ben gaan slapen, waardoor het ritme niet meer spoort. De Colombiaan die alsmaar op zoek was naar koffie zie ik bv ook niet meer….. Wie weet kom ik al die mensen weer tegen in Santiago.

Op dit moment zit ik in Ages, dat is 24 km  voor Burgos: een piepklein dorpje, waar alles draait rond de lokale bar, anex refugio, anex winkel, anex verzamelpunt voor het hele dorp. Morgen kom ik dus in Burgos. Vandaag regende het voor eeerst en was ik wat blij met mijn regenponcho. De tocht ging over de Montes de Oca, een mooi berggebied, heel groen. Zo anders dan de dagen daarvoor. Het landschap blonk steeds van geel en zon en droogte. Tot nu toe liep ik voortvarend en probleemloos. Gister iets van 34 km gedaan (van Santo Domingo de la Calzada tot Espinoza), maar dat moest ik vandaag bezuren met enige rugpijn. Omdat we nu slechts 20 km deden had ik alle tijd om in het dorp naar de chiropraticer te gaan. Dat bleek de burgemeester haarzelf te zijn: Voor 20 Euro heb ik me een fantastische massge aan laten meten. Mijn rug is weer zo soepel als een elastiekje. Ik houd het vanavond maar rustig om mijn rug zoveel mogelijk rust te gunnen. Vandaar dit uurtje achter de computer. Santo Domingo was overigens een geweldig leuk plaatsje. Het is de enige kerk waarschijnlijk, waar een kippenhok in huist. Op stand, welte verstaan. Er zit een hele legende vast aan het waarom daarvan. Het kost me nu teveel tijd om dat uit de doeken te doen. s Avonds was er een vioolconcert in de kathedraal; leuk om dat mee te kunnen pikken.

De ervaringen met de overnachtingen zijn wisselend. De gemeentelijke refugios zijn over het algemeen erg groot en meestal zijn de sanitaire voorzieningen lang niet toereikend voor de hoeveelheid mensen. Het is leuk om af en toe een particulier adresje te proberen. In Espinoza waren we met zijn achten bij een man in huis die volledig pension bood. Moest ook wel, want je kon nergens eten in dat verwaarloosde dorpje van 128 mensen. De man bleek een groot verzamelaar van tinnen soldaatjes, geweren en andere perafernalia. Het leek er echt op dat het een ex militair was, maar we zijn er toch niet precies achter gekomen. s Ochtends werden we gewekt met luid schallende marsmuziek.  Was wel apart.