Bij de start in St. jean Pied de Port in Frankrijk krijgt iedereen een overzichtje mee op één a viertje van de de gehele route tot aan Santiago. die is verdeeld in 34 etappes. Inmiddels heb ik er al 17 etappes opzitten en heb ik mijn blaadje al om kunnen draaien. Dat gaat dus veel sneller dan ik oorspronkelijk verwachtte. Maar het is goed mogelijk dat ik over de tweede helft veel langer ga doen. Na de 17de etappe ben ik nl. echt even geveld. In een refugio heb ik kennelijk vlooien, luizen of weet ik veel wat voor enge beesten opgelopen en daar kom ik nu maar moeizaam van af. Ik zie er uit als een melaatse, helemaal onder de beten. Tja, het pad van de pelgrim gaat niet altijd over rozen. Met mijn voeten en benen gaat het prima, terwijl ik vele pelgrims zie strompelen onder de dikke blaren. Daar heb ik helemaal geen last van. Op de Meseta, het traject tussen Burgos en Leon kreeg ik wel nog van iets anders last: dikke keel, kon niet meer praten, kreeg koorts en kon ineens niet meer. In Carillon de los Condes voor het eerst een hotelletje genomen. Genoten van de heerlijke schone lakens en een ruime badkamer. Daar ben ik twee nachten gebleven en nu knap ik weer op. Heb de kamer eerst gedeeld met Zuidafrikaanse Mira, die in in Burgos weer teruggevonden had. De tweede nacht trok Nederlandse Tinie bij me in. Mira is weer verder gegaan, dus die ben ik weer kwijt. Zo gaat het steeds. Nu zie ik weer allemaal andere mensen, doordat ik één nacht ergens gebleven ben. De Meseta is een eentonige droge hete hoogvlakte. Sommige lopers slaan die zelfs over en nemen de trein van Burgos naar Leon en lopen vanaf daar weer verder. Op de Meseta is het xb4s nachts heel koud en overdag heel heet.  Het is door dat klimaat dat ik een kou had opgelopen. Het valt op dat inmiddels het grote vakantieseizoen afgelopen is. Er lopen bijna geen Spanjaarden meer op de route en het is sowieso veel rustiger geworden. Waar er eerst nog heel veel jongeren liepen is dat nu veel minder. Die moeten dus allemaal weer studeren of zoiets. ik mis nu ook de man met zijn paard en het meisje met haar hond. Waar zijn ze gebleven? De dorpjes op de Meseta zijn over het algemeen heel bijzonder maar zeer verlaten; spookachtig soms. Zoals Hornillos del Camino of Castrojeriz. Daar wonen slechts enkele mensen. Er wordt best veel gedaan aan opknappen en renovatie van de vele kerken en pelgrimsherbergen uit de 11de eeuw. Het worden op den duur gewoon toeristiesche oorden, denk ik, waar verder niemand meer woont.