Het loopt op het eind toch nog even anders dan gedacht. Ik zit gewoon een paar dagen uit te rusten in Santiago. Kennelijk heb ik dat nodig. Ik was gister met de 6 Limburgers op pad gegaan richting Finisterre. Doch, na een kilometertje of 5, viel het me op dat ik een heuvel, die toch echt niet zo steil was, bijna niet op kon komen. Ik liep te hijgen als een paard. Hield tempo in om uit te hijgen, maar dat lukte niet zo goed. Op een gegeven moment kon ik gewoon niet meer. Ik kon bijna geen adem meer krijgen en begon (waarschijnlijk) te hyperventileren. Het was best eng. Iemand bedacht dat ik in een plastic zakje moest blazen en, inderdaad, dat hielp. Maar mijn conditie was pet: ik voelde me doodmoe en niet in staat om nog kilometers te gaan. Het leek me verstandiger om terug naar Santiago te gaan en het gewoon rustig aan te doen. We hebben ergens aangebeld en een taxi laten komen. Het is natuurlijk wel heel merkwaardig dat mijn lijf het na aankomst , na 5 weken lopen, ineens opgeeft. Het lijf wil gewoon niet meer. Ik denk dat ik toch veel gegeven heb om het te halen maar dat ik dat niet goed in de gaten heb gehad. Met wilskracht kom je heel ver maar uiteindelijk heeft dat toch zijn grenzen. Het lijkt er op dat mijn lijf aan mijn hoofd het signaal moet geven dat het genoeg is ipv andersom. Ik heb een kamer in het immense Seminario Menor (Klein Seminarie). Dat is ingericht als refugio. Het boekje zegt dat het er spartaans is. De bedden zijn inderdaad keihard, maar de sanitaire voorzieningen e.d. zijn er prima. Ik zie nu dagelijks nieuwe aantallen pelgrims binnendruppelen. Die stroom blijft maar doorgaan. Onderweg ben ik eigenlijk maar 2 nederlanders tegengekomen, maar op het eind en hier in Santiago zie ik er velen. Van veel mensen hoor ik dat de aankomst iets teleurstellends heeft. Het leuke was toch vooral het onderweg zijn; het gevoel dat je elke dag een opdracht hebt om een stuk verder te komen en dat is dan afgelopen. Het doel is bereikt en dan valt er even een gat.