Van Chitwan naar Kathmandu lijkt een klein eindje, maar met de lokale bus doe je er toch de hele dag over. Kathmandu ligt een stuk hoger en dat betekent file rijden met honderden vrachtauto’s en bussen;  zigzaggend de berg op; af en toe gehinderd door op de weg of half in het ravijn gestrande voertuigen. Voor de frisse lucht hoef je hier niet te komen. Het is niet voor niks dat veel Nepalezen met mondkapjes oplopen. In Kathmandu heb ik ook maar zo’n ding gekocht om nog enigszins te kunnen ademen tijdens het lopen in de stad. Als je adem niet wordt afgesneden door de uitlaatgassen dan is het wel door de stank van rottend afval. Vaak zijn er geen trottoirs en rijden de motoren en auto’s al toeterend links en rechts langs je voeten. Erg vermoeiend. Nu rijden veel Nepalezen er op motoren; wat moet dat worden als ze allemaal auto gaan rijden???? In Kathmandu zaten wij in een hotelletje in de wijk Thamel. Dat is een echte toeristenwijk met duizenden winkeltjes en honderden restaurantjes. Sommige van onze groep vonden het er het einde, maar na een dag had ik het wel gezien en werd gewoon doodmoe van alle op verkoop beluste shophouders.

Er zijn een paar bezienswaardigheden rondom Kathmandu die zeer de moeite waard waren. Als wandelpoolers gingen we uiteraard overal te voet naar toe. Zo bezochten we Svayambhunath stoepa, de Bodnath stoepa en het Pashupatinath complex. 

De Pashupati-tempel is een van de belangrijkste hindoeistische heiligdommen in Nepal. Als niet-hindoe mag je er niet in. Dat is niet zo erg, want er is buiten genoeg te zien. Een ambulance stopte naast ons en laadde een doodzieke oude vrouw op een brancard uit. Ze werd in een soort hospice neergelegd, waarna de brancard mét het zuurstofapparaat waar de vrouw aan had gelegen, alweer afgevoerd werd. Deze vrouw komt daar om dood te gaan. De tempel ligt aan de rivier, waar rituele wasplaatsen zijn en lijkverbrandingen plaats vinden. Wij kwamen er op het juiste moment en konden een heel ritueel van lijkverbranding gade slaan. Ik vond het een confronterend proces; vooral omdat alles zo open en niets verhullend plaats vindt. Als je bij ons een crematie meemaakt is dat toch een tamelijk kil en clean gebeuren. 

Svayambhunath en Bodnath zijn belangrijke boedistische heiligdommen. Bodnath is een grote witte stoepa met de beroemde felgekleurde ogen van Buddha, die al van verre te zien zijn. In de omgeving wonen voornamelijk gevluchte Tibetanen. Svayambhunath, ofwel ‘apentempel’ ligt aan de andere kant van de stad, in het westen, en bereik je via een trap met 365 treden. Rondom deze tempel vindt je ook allerlei hindoeistische dingen. Het is een chaos van beelden, tempeltjes en voor mij niet te begrijpen voorstellingen. Toen ik eenmaal door had dat Shiva ontelbare andere namen en verschijningsvormen heeft heb ik het maar opgegeven.    

Inmiddels ben ik weer thuis en kijk terug op een enerverende reis. Voorlopig kan ik even vooruit met het uitzoeken van fotoos……

De terugreis via Qatar en Londen nam maar liefst 24 uur in beslag. Laat je niet ontmoedigen: sinds kort zijn er ook rechtstreekse vluchten naar Kathmandu!