Een van de hoogtepunten in Tibet is het lopen van de Kora (=pelgrimstocht rond een heilige plaats)rond de heilige berg Kailash. Dat is een route van 52 km rond de berg Kailash. De meeste mensen lopen die in 3 dagen, maar er zijn fanatiekelingen die hem in één dag lopen (een van onze chauffers b.v.).  Voor Tibetanen is het een must om dit een keer in het    leven te doen. Als je hem loopt zijn al je zonden je vergeven! Bij deze berg begon de verspreiding van het Boedhisme als religie in Tibet; vanuit India. De traditionele oude Bon religie verloor het hier van het Boedhisme. Op verschillende plaatsen rond de berg kun je de voetafdruk van Boedha tegen komen in een steen……Er zijn veel gedenkplaatsen onderweg en muurtjes of bergjes van manistenen; dat zijn stenen tafels met ingebeitelde inscripties. Het "o mani padme hum"  is de meest gevleugelde spreuk/mantra. Overal kom je die tegen. Het is ook de spreuk die eindeloos en ontelbare keren herhaald wordt bij het draaien van de gebedsmolens. Hoe vaker je het herhaalt hoe meer kans je maakt op het Nirwana (de hemel) en je in je volgende leven terugkeert als een beter mens. Ook Indiers komen hier naar toe om de Kora te lopen. Nou ja " lopen"; we zagen nogal wat Indiers koukleumend op een paardje zitten. De berg zelf is nog nooit beklommen. Hij is heilig; dus het mag ook niet. Deze berg staat ook voor de bron van 4 belangrijke rivieren in Azie: de Indus, de Gangus, de Brahmaputra, en de Sutlej.  Bij het ronden van de berg ga je een pas over van 5630 m. Je start op ongeveer 4900 m en klimt de eerste dag iets van 200 m en de tweede dag 500 m. We startten vol goede moed met de hele groep van 12 de eerste dag van 20 km. Maar lopen op die hoogte is geen sinecure. Je moet het langzaam doen; je eigen tempo aanhouden en op tijd rusten. Eind van de dag waren er toch meer mensen kapot dan ik verwacht had. Ik kwam, samen met een ander, als eerste aan en voelde me goed. Onze overnachting leek meer op een "stal"; een hok waar 6 bedden stonden samengepakt. 's Avonds begon het te sneeuwen en te waaien. Erg koud. In een tent warmden we ons bij de kachel en lieten de simpele maaltijd goed smaken. De volgende ochtend gingen er 7 van de groep terug  naar het uitgangsdorp Darchen. In het donker vertrok ik met nog 4 groepsleden voor de zware klim naar de top. Gelukkig was het weer verbeterd. We hebben uren stukje bij beetje de stenige helling genomen. Het werd alsmaar gladder en besneeuwder. Over een beekje  gleed ik uit op een gladde steen. Ai, mijn linkerknie! Gelukkig niet echt ernstig. Het laatste stuk, toen de kleurige Boedhistische gebedsvlaggetjes al in zicht waren, kreeg ik pas echt problemen met mijn ademhaling. Het werd 2 stappen zetten en 4 minuten bijkomen. Hoewel ik al mijn bagage gedragen heb (was niet zoveel) hadden wij 2 dragers bij ons voor de slaapzakken van de andere 4 en een gids. Een van de dragers trok mij op een gegeven omhoog over een ijzige steile rotspartij. Hij deed dat heel snel; fijn omdat ik alsmaar weggleed; maar door de snelheid in stijgen kwam ik toen bijna niet meer bijgehijgd. Dat is best een enge ervaring. Het lijkt alsof je er in blijft. Toen pas begreep ik wat andere groepsleden al op veel lagere hoogte hadden meegemaakt. Wat een triomf dat wij als 5 vrouwen de top haalden! Ik zal dat nooit vergeten. Ik heb nooit eerder op zo'n grote hoogte gelopen. Misschien is het ook wel de enige en laatste keer in mijn leven. Op de top was  het een zeer emotionele bedoening. Behalve  gekleurde gebedsvlaggetjes zie je er de kleurrijkste Tibetanen. Zij, die het om religieuze redenen lopen, hebben al hun mooiste kleren, hoedjes en sieraden aan. Prachtig om te zien. Hele families, zelfs met babietjes op de rug, doen het. Ook mooi versierde yaks met volle bepakking komen de berg op.  Daarna begint de steile afdaling; eerst over gladde steile stenen, waar ieder maar zijn eigen route verzint. Later over mossige drassige gronden en onhandige keiformaties. Een stevige koude wind  blies ons in het gezicht toen we aan de oostkant van de berg liepen. Die nacht sliepen we weer in een zelfde soort onderkomen; de euforie verdreef vermoeidheid en ongemak; hoewel het eten nergens zo smerig is geweest als daar. Uiteindelijk is het belangrijkste dat je goed en warm kunt slapen. Ik moet zeggen dat mij dat altijd goed gelukt is. De laatste ochtend hadden we nog een relatief gemakkelijke wandeling van 12 km langs de mooie rivier en werden we door de rest van de groep binnengehaald als helden. Ik ben inderdaad een fantastische ervaring rijker!