Deze week zijn we op de Mount Everest geweest. 8848 m hoog. Niet op de top welverstaan, maar bij het basiskamp, van waaruit de echte bergbeklimmers vertrekken. Hoog genoeg voor ons. Jammergenoeg zat er geen trekking in, omdat we nogal wat tijd verloren hadden met onze auto-problemen. Vanuit Tingri dachten we even op en neer te gaan met de twee jeeps, die op dat moment zonder panne waren. We propten ons er met zijn allen in. Dat was een kleine vergissing in de afstand. Het kostte ons 4 uur om over het indrukwekkende, doch zeer stenige landschap, het tentenkamp van de mount Everest te bereiken. Heel leuk om daar even te zijn en wat fotoos te nemen. Maar qua ervaring haalde het niet bij mijn eigen" bereiken van de top" van de Mount Kailash. Daarna was het weer 4 uur terug hobbelen. Niet te vergeten dat we inmiddels allemaal tamelijk vermoeid aan het raken waren. Alsmaar heel primitieve onderkomens; 12 dagen geen douche gezien; kamers soms wel soms geen werkend pitje aan het plafond; als je 's nachts naar het toilet moet moet je meestal ver naar buiten in de vrieskou zoeken naar een gat in de grond. Kortom, het verlangen naar een klein beetje comfort nam met de dag toe. Het eten in Tibet is op zich goed, maar wel eenzijdig. We hebben dagen niet veel  meer gegeten dan noodle-soep, gebakken rijst met een beetje groente of vlees er doorheen, thee of yak thee( vind ik niet lekker; erg vet). Nu zitten we dan in Katmandu. Hier is het de hemel op aarde vergeleken met Tibet. Er is van alles. En we hebben eindelijk weer eens onze haren kunnen wassen. Hoe gewone dingen een luxe kunnen worden! en dan te beseffen dat Tibetanen nu voor de winter staan en zich in al die primitieve omstandigheden staande kunnen houden. Ik heb daar veel waardering voor. Het is een stoer volk. Ik gun ze natuurlijk wel meer vooruitgang. De manier waarop de Chinezen denken daar de vooruitgang te moeten brengen is echter meer dan  stuitend. Het is kolonialisme van het ouderwetse soort. We hebben veel wegwerkzaamheden gezien. Ik denk dat je over 5 jaar heel Tibet als over een snelweg kunt gaan bezoeken. Nu zie je her en der groepen Tibetanen met een schop en de hand aan wegen werken terwijl chinese opzichter en met de handen in de zak bij staan te bevelen. Het zit er dik in dat over enige tijd meer Chinezen in Tibet wonen dan Tibetanen. Ze worden dan als vanzelf een minderheid. De chinese cultuur overheerst nu al in bepaalde plaatsen zoals b.v. in Ali in het westen van het land. Dat is een grensplaats (met India) en er zitten heel veel militairen, met alle (niet positieve) invloeden van dien. Tibetanen zijn heel devoot en toegewijd; chinezen zijn grof en dominant. Ik weet dat het een generalisatie is, maar toch zag ik het steeds weer. Echte Tibetaanse dorpjes zijn prachtig: vierkante lage huizen met vlaggetjes op het dak; mooi beschilderd houtwerk rond ramen en deuren; hoog opgestapelde gedroogde yakplakken die ze gebruiken om te stoken. In Tibetaanse restaurantjes zit je altijd rond de vierkante lange kachel, die gestookt wordt op yak- of schapenpoep, te wachten tot het water gekookt is voor je thee. het is er altijd gezellig en lekker warm. Dit beeld verandert totaal met de Chinese komst; ze bouwen saai en lelijk. Het enige aantrekkelijke is de chinese keuken: met een groep eten aan een ronde draaitafel vol heerlijke gerechten met groente en vlees zorgde soms voor een welkome afwisseling in het menu. Over de Tibetaanse cultuur is natuurlijk nog heel veel meer te zeggen. Ik heb nog weinig of niets geschreven over hun geschiedenis en over de pracht van hun tempels en het leven van de monniken. Op onze reis hebben we veel beroemde en prachtige tempels gezien. De verhalen erbij en eromheen zijn soms nog kleurrijker dan de objecten zelf. Dat is nu teveel om samen te vatten in dit internet cafe. Ik bewaar nog wat verhalen voor later.