Sinds het laatste bericht zijn er 3 weken verstreken. In die tijd is er heel veel gebeurd en zijn we een groot deel van Tibet doorgereden. Internetten onderweg was niet mogelijk omdat de schaarse internetcafees onderweg mij geen toegang gaven tot mijn weblog. Het lijkt erop dat de Chinezen weblog-verkeer controleren en/of blokkeren. Nu zit ik in Kathmandu in Nepal en hier is vrije communicatie.

Tibet hoort, wat mij betreft, tot de top 3 van mooiste, enerverendste en indrukwekkendste reizen die ik ooit gemaakt heb. Wat een fantastische landschappen;  daar kan ik geen passende superlatieven voor bedenken. Tibet is landschappelijk groots, leeg en zeer gevarieerd. Er groeit niet veel, maar stenen kunnen ook vele vormen en kleuren hebben. En de sneeuwtoppen van  de Himalaya-ranch waren altijd op de  achtergrond; soms ver weg, dan weer dichterbij. Het sneeuwniveau ligt op deze tijd van het jaar vrij hoog. op 5000 m is er nog niet overal sneeuw. Bovendien hebben we heel erge mazzel gehad met het weer. Volgens zeggen was het nu 5 graden warmer dan het gemiddelde. Overdag was het bijna altijd zonnig en warm; 's nachts meestal rond het vriespunt, maar veelal een heldere sterrenhemel met een helschijnent maantje en een goed zichtbare melkweg. We hebben 3 weken gereisd op hoogtes tussen de 4500 en 5500 m met kleine uitschieters naar boven en beneden. De acclimatisatie in Lhasa is goed geweest. We hebben geen echte zieken in de groep gehad. Wel had iedereen last van kortademigheid bij de geringste inspanning (bukken om je schoenveters vast te maken maakt je al buiten adem) en sommige hadden problemen met slapen vanwege luchtgebrek. Ik vind dat mijn conditie het goed gehouden heeft. Met 3 Toyota jeeps hebben we een paar duizend kilometer afgelegd door het ruige ontoegankelijke noord westen en zuiden (route: vanaf Lhasa westwaarts naar Raka, dan noordwaarts via Tsochen, Gerze, Napuk naar Ali, dan zuidelijk naar Tsada/ Tolingen, de Mount Kailash en het Manasoravar-meer, Paryang, Saga en via Tingri naar de Mount Everest. Van daaruit de Himalaya doorgestoken naar Katmandu in  Nepal. Zonder 4-wheel drive kom je in Tibet nergens. In het noorden zijn er uberhaupt geen verharde wegen en de routes door de bergen over hoge passen zijn soms nauwelijks te nemen en/of levensgevaarlijk. Onze Toyotas hebben het er dan ook niet zonder kleerscheuren vanaf gebracht. Het ploeteren door zand, stenen, modder en ijs vergden de nodige krachtsinspanning van de auto's en de groep. Gelukkig zijn Tibetaanse chauffeurs niet voor een gat te vangen. Met veel inventiviteit wisten ze b.v. een vastgelopen Toyo uit modder en sneeuw te trekken op een hoge pas. Overigens helpt iedereen elkaar in zulke moeilijke omstandigheden. De rit heeft 2 lekke banden opgeleverd (valt nog mee), een auto die het helemaal niet meer deed(accu laadde niet meer op) en door een van onze andere Toyo' s gesleept moest worden plus (door heel ruig gebied) een frontale botsing met een politieauto op een smal bergpad langs een ravijn…… Ik zat in die auto toen dat gebeurde. Bloedstollend!  Gelukkig was niemand gewond van onze auto. De politieauto kwam duidelijk met veel te hoge snelheid een niet te overziene bocht om terwijl het pad ter plaatse heel smal was; beide auto's konden niet uitwijken (ravijn!) en remmen was niet voldoende. Beide auto's behoorlijk in elkaar. De chauffeur van de politieauto bloedde flink in zijn gezicht, maar na liefdevole verzorging van Mayke en mij bleef de schade gelukkig beperkt tot een snee boven zijn linkeroog. Daarna zat de schrik er toch wel wat in. Onze auto kon wonderwel nog rijden. Na een uurtje werken om wat loshangende delen en een ontzette bumper te verwijderen, de ventilator te fatsoeneren en de radiator in model te brengen zetten we onze tocht voort. Helaas bleek de radiator zo lek als een mandje. Bij een riviertje vulden we alle beschikbare petflessen om de radiator weer aan te vullen. We konden er 10 minuten mee rijden en dan was de radiator weer leeg gelekt. Die dag hebben we zo elke 10 minuten gestopt om water te scheppen en er in te gooien. Riviertjes waren er wel hier en daar, maar soms diep beneden de weg; na een paar keer was ons teamwork perfect. Twee gooiden lege petflessen naar beneden en 2 vulden die in de rivier en gooiden de volle naar boven. Per stop moesten we zo'n 20 liter water organiseren voor de radiator. In het donker kwamen we aan op onze bestemming. Let wel: onderweg kom je dan helemaal geen huis of mens tegen; je bent dus genoodzaakt om alle problemen zelf op te lossen. Wat dat betreft leek deze trip veel op mijn Sahara trip in '84-'85.