Als je eenmaal in Tibet en Nepal gelopen hebt dan lijkt een berg van 1044m een heuvel. Maar dit beeld verandert totaal als je doorkrijgt dat je dagelijks 1000 meter moet stijgen en dalen. De GR10 is toch wel even wat anders dan de Via Podiensis. Wat was het zwaar! Ik heb het 2 dagen volgehouden en heb daarna gekozen voor een gemakkelijkere route naar Bayonne. De eerste dag liep ik in de regen naar boven. Ploeterend met mijn regencape over een steile helling. Dolend over zompige grashellingen op zoek naar de schaars aanwezige rood-witte markering van de GR10. Beelden van W.F.Herman’s “nooit meer slapen”drongen zich aan mij op toen ik door mist, wolken en regenflarden mijn pad niet meer kon vinden. Terug naar de laatst geziene markering was het meest verstandige wat ik kon doen. Tot mijn verbazing bleek uiteindelijk “het parcours”een geheel andere kant uit te lopen. Je moet daar prachtige uitzichten hebben maar door het dikke wolkendek heb ik die dag helemaal niets gezien. Geheel verzopen in zompige schoenen en sokken kwam ik die middag op mijn plaats van bestemming aan. De hele middag bezig geweest om alles schoon en droog te krijgen, want de dag erna van St.Etienne de Baigory naar Bidarray zou de zwaarste etappe zijn op mijn route. In de gite hoorde ik dat er beter weer voorspeld werd, hetgeen doorslaggevend was voor mijn motivatie om door te gaan met de GR10. En inderdaad, het was wel nattig, maar toch beter. Na enige tijd borg ik mijn regencape op achter mijn rugzak. Het is een lang ding en bij het klauteren over rotsen dreigde ik er steeds over te struikelen. Dat klauteren werd allengs een grotere uitdaging. De rotsen grimmiger en hoger. Soms moest ik op een rots gaan zitten om me er af te laten glijden. Afdalen met 10 kilo op de rug is een hachelijke aangelegenheid. Als je uit balans raakt dreig je verpletterd te worden onder het gewicht van je eigen rugzak. Inmiddels begon ik ook sterke verlangens te krijgen naar mijn echte bergschoenen in de kast in Nederland. Het landschap was adembenemend, dat wel. Je gaat een paar collen over en loopt een hele tijd over een soort balkon met aan een kant de afgrond (dat is Frankrijk) en aan de andere kant een stijl glooiend graslandschap naar beneden (Spanje). Je loopt precies op de grens. Jammer dat ik van de Franse kant niets gezien heb omdat de wolken zich dicht en dik tegen de afgrond aan persten. Genietend van een overweldigend gevoel ben ik de Crete dxb4Iparla over getrokken. Verder was het vooral zwoegen, zweten, klauteren en zorgen dat ik niet zou uitglijden. Berg op, berg af. Toen ik uiteindelijk dacht dat ik het zwaarste gehad na kwam er nog een vreselijk moeilijke afdaling. Enfin, ik kwam dus compleet uitgeteld aan in Bidarray. Toen de gite daar vol bleek te zijn zonk de moed zowat in mijn schoenen. Gelukkig was er nog een grote lege gite van de presbyterianen, waar ik een kamer voor mezelf kreeg en helemaal kon bijkomen. Die dag had ik voor het eerst sinds 5 weken lopen stijve benen en spierpijn. Ik besloot de dag erna niet verder te gaan met de GR10. Bovendien had ik in de bergen mijn regencape verloren en dat was toch wel een extra argument om mezelf niet langer bloot te stellen aan extreme omstandigheden. Over gewone kleine weggetjes ben ik via Espelette naar Bayonne gelopen, dwars door Baskenland. Baskenland was voor mij ook een verrassing. Welvarend, mooie dorpen, vol met tradities en uitermate vriendelijke en behulpzame mensen. Ik heb er een paar bijzondere contacten gehad. In Bayonne was het weer inmiddels compleet omgeslagen. Ik heb de sentiers Litoral nog een stuk gelopen, richting St. Jean de Luz, maar met 45 graden loop je ook niet zo lekker meer……heb dus maar de bus gepakt op een gegeven moment.