We zitten nu in Mandalay, de tweede stad van Birma, in het centrale deel van het land. Het is hier bloedheet, zo’n 35 graden. We zijn al een paar dagen in Birma en hebben alweer ontzettend veel gezien en gedaan. Ik vind het land qua ontwikkelingsnivo een beetje op Bangladesh lijken: arm,slechte wegen, vies en de steden ogen zeer provinciaals. Je waant je hier een paar eeuwen terug in de tijd. Gisteren zijn we met de trein van Bago naar Mandaly gekomen. Zeven uur ’s ochtends vertrok de trein en ’s nachts om half een kwamen we aan. En dat voor een afstand van slechts 600 kilometer! Wel een belevenis om de hele dag te schuiven door eindeloze rijstvelden met ossenkarren en buffels, al zittend op versleten pluche stoelen met open ramen. Alsof je in een film zit. Voor me in de trein een 4 tal monniken in rode pijen met ontblote schouder en in het gangpad rondtrekkende verkopers met schalen onduidelijk lekkers. Zo’n tocht heet comfortabel te zijn maar is toch zeer afmattend. In Yangon heb ik uiteraard de Schwedagon pagode bezocht: een immens complex van tempels met een grote gouden stoepa op een heuvel. Heel mooi, hoewel voor onze smaak hier en daar wat kitscherig. Inmiddels weten we dat het hele land vol staat met gouden stoepa’s (bolvormig bouwwerk waarin een relikwie van Boedha bewaard wordt). Liggende Boedha’s zijn ook populair. We beginnen zelfs al een beetje stoepa en pagode moe te worden; niet in het minst omdat je steeds je schoenen en sokken uit moet trekken voor je naar binnen mag…… Nu willen we alleen nog maar hele speciale en heel mooie bezoeken. Met volle maan deze week was er een nationale feestdag en die hebben we meegevierd op de Gouden Rots: een boedistisch bedevaartsoord op een berg waar een rots door een haar van Boedha net niet van de berg afrolt :). De tocht naar boven was een belevenis op zich. Volgepropt in een vrachtwagen scheurden we de steile berg op; hotsend en botsend. Maar toen begrepen we waarom die vrachtwagen zo vol moest zitten voor we mochten vertrekken. Alleen dan val je nl. niet overboord! De mensen vieren zo’n feest uitbundig en tegelijkertijd devoot; de feestdag deed ons denken aan carnaval.In de ochtend kun je hier een rij gedisciplineerde roze kaalgeschoren meisjes zien lopen met bedelnappen. Of jongetjes in dieprode pijen. Iedereen is hier een of twee keer monnik in zijn leven. Dat kan heel kort zijn als je kind bent. In Yangon kon ik het niet laten om toch ook even te ontdekken waar the Lady Aung San Suu Khyi woont. Ik ben er met een taxi langsgereden maar meer dan een dichtgemetselde muur heb ik niet gezien. Ik heb het gevoel dat ik Yangon als stad in 2 dagen aardig heb leren kennen: ik heb er zeker 25 km rondgelopen. Dat is een goede manier om een stad te leren kennen en je ziet dan ontzettend veel. Het voert te ver om al mijn indrukken te beschrijven. Ik laat het hier bij voor dit moment.