Het was eind van de dag en ik zat de receptie te doen. De refugio is al vol en het is heel rustig. Ik heb weinig te doen en alle tijd om me met voorbijkomende pelgrims bezig te houden. Er komt een vriendelijke grote man tegenover me in de hal zitten die een merkwaardig verhaal begint te vertellen. Deze dag heeft hij 2 engelen gezien. Zeker erg moe of een beetje over de top spiritueel, denk ik nog, maar ben toch nieuwsgierig naar wat hij bedoelt. Hij komt uit Quebec; zijn kleine vrouw schuift bij. Ze zien er heel moe uit. Ze zijn deze dag in St. Jean Pied de Port gestart. Het is hun eerste wandeldag. Ze hebben weinig wandelervaring en zijn veel te zwaar bepakt. Dapper doorzettend op hun eerste dag naar Santiago de Compostella wilden zij niet toegeven hoe zwaar het eigenlijk is. Ergens halverwege de route, op de grens van Frankrijk en Spanje, voor de opgang van de Col de Lepouder trok zij het helemaal niet meer. Moedeloos zaten ze neer. “En juist toen kwamen er 2 engelen”, vertelt de man. Twee ferme frisse Spaanse jongens namen goedgemutst de rugzak van de vrouw op de schouder. Nu was de vrouw wel in staat om het moeilijke parcours te vervolgen. Vanaf dat punt was het nog een paar uur lopen, maar de jongens droegen de rugzak probleemloos tot aan Roncesvalles. Daar aangekomen zetten ze de rugzak op de grond bij de rivier met de mededeling dat zij verder gingen; en weg waren ze. Nog voor de vrouw en de man hen echt konden bedanken. Tot tranen geroerd waren ze. Hun dag was helemaal goedgemaakt en hun start van de Camino gered. Ze konden er niet over uit dat zoiets zomaar op hun pad gebeurd was. Ik vind dit een heel mooi verhaal; het past echt bij de Camino. De volgende ochtend heb ik hun rugzakken wat beter afgesteld en hen uitgezwaaid. Uitgerust gingen ze weer verder. Gelukkig zijn de volgende etappes een stuk minder zwaar.