De “kist” hebben we omgedoopt tot “engelenbak”. Tenslot ben je beter af in een engelenbak dan in de kist. We vonden het een rotwoord en tijdens ons (= team van hospitaleros) borreluurtje voor het slapen gaan kwamen we tot deze meer passende benaming. Het verhaal over de 2 engelen was de inspiratiebron. Niet dat wij onszelf tot engelen willen verheffen. Maar we voelen onszelf wel een beetje in het theater zitten. Als je daar in de engelenbak zit heb je genoeg afstand om zicht te hebben op het geheel, met als nadeel (of voordeel)dat je de details niet altijd goed ziet. Zo gaat dat bij ons ook ongeveer. Inmiddels zijn we met zijn zevenen goed op elkaar ingespeeld. We zijn totaal verschillende mensen maar hebben veel lol en plezier met elkaar. We ontbijten samen, gebruiken samen de middagmaaltijd in het naast gelegen restaurant en na tienen borrelen we nog wat na in onze huiskamer, als alle pelgrims in bed liggen. Iedereen heeft altijd van alles meegemaakt en de verhalen buitelen dan ook over elkaar. We lachen veel en steunen elkaar waar nodig. Het ene moment kan het heel hectisch zijn en moet je bijspringen, terwijl het op het andere moment heel rustig is. Het is nogal onvoorspelbaar. We manen elkaar tot zachtjes praten en lachen om de pelgrims te laten slapen, maar een slappe lach laat zich niet gemakkelijk intomen. Nu we beter ingewerkt zijn is er meer tijd voor eens een wandelingetje tussendoor en dat is heerlijk. Niet alleen het kloostercomplex, maar ook de omgeving is prachtig. Al met al is het hier een bijzonder sfeertje.