Al 10 dagen gelopen en hier in Santoña tref ik voor het eerst een albergue met een computer en internet. Het verbaast me dat de albergues op deze route zo primitief en klein zijn. Geen vergelijk met Roncesvalles! Wat worden de pelgrims daar toch verwend! Het is echt nergens zo goed, zo comfortabel en zo pelgrim-minded als daar. De herbergen op deze route zitten overigens wel meestal vol. Ik heb al meegemaakt dat er een tent met matrassen gevuld werd voor de laatkomers. Om hier in Santoña te komen moesten we vanmiddag de boot nemen: een superklein pondje vanaf het strand bij Laredo. Even terug naar het begin. Op zaterdag 18 augustus vertrok ik vanuit Roncesvalles met de bus naar Pamplona. Al hollend kon ik daar nog net de bus naar San Sebastien halen. Bijgevolg was ik daar al om 11.00 uur. Na de stad van alle kanten bekeken en doorkruist te hebben had ik gewoon zin om al gelijk door te lopen. Na 2 weken hospitaleren was ik echt toe aan lopen. En met een rugzak heb ik toch geen zin om op het strand (la Concha) te gaan liggen of zoiets. Diezelfde dag dus maar gelijk een flink aantal kilometers gemaakt. Ik ontmoette op mijn pad al gelijk een bijzondere man. Een (oost)duitser, in mei vertrokken bij de Poolse grens. Ik heb een paar dagen met hem opgelopen en heel fantastische alternatieve routes gelopen. De kustroute is veel klimmen en dalen. Veel zweten, temeer omdat het sinds half augustus gewoon bloedheet is. De duitser ben ik kwijtgelopen omdat hij op een gegeven sneller doorging dan ik. Ik had na een weekje lopen even een kleine pauze nodig. Mijn rug ging tegensputteren en ik werd moe. Een dagje met slechts 14 km bracht uitkomst. Ik had de hele middag tijd voor het strand. Helaas was het net die ene dag regenachtig en wat frisser. Ik ontmoette ineens totaal andere mensen; de groep die een dag achter liep op mij. Met één dag verandert zo de hele waarneming. Vandaag gelopen met een Spanjaard, een Francaise en een Duitse. Soms is het ook lekker om een hele dag alleen te lopen. Waar ben ik zoal geweest: van Orio naar Deba naar Markina Xemein, Guernika, Lezama, Bilbao, Pobeña, Islares en nu dan Santoña. Dat is op anderhalve dag lopen van Santander. Deze opsomming is natuurlijk alleen leuk voor degenen die dit gebied kennen. In Bilbao ben ik uitgebreid in het Guggenheim geweest. En in Guernika was het onvermijdelijk het museum te bezoeken over de vernietiging in 1937 door de gecombineerde actie van Franco en Hitler. Verder krijg ik vanzelf van alles mee over de geschiedenis van dit gebied. De rijkdom van de mijnen is nagenoeg over. Restanten van verroeste kranen langs de kust herinneren eraan. En de tunnels voor de mijn-treinen zijn nu voetgangers doorgangen van soms wel een halve kilometer geworden. De kustlijn is overweldigend. Wat ik gezien heb zie je niet per auto. Alleen met de benenwagen trek je over de kliffen en is het genieten van de landschappelijke pracht.