Mijn Camino is afgelopen. Voor wie niet goed begrepen heeft hoe ik ben gelopen: op het kaartje hierboven zie je een soort extra lijntje lopen aan de noordwestkant via Ribadeyo. Dié route is het vervolg van de Camino del Norte die ik gegaan zijn. Samengeval ging die over Luarca, Ribadeyo, Mondonedo, Baamonde, Miraz en Sobrado dos Monxes tot aan Arzua, waar de Camino del Norte uitkomt op de Camino Frances. Ben hier met stralend weer zaterdagochtend in Santiago aangekomen. Gedurende mijn 5 weken lopen heb ik zegge en schrijve 2 dagen met regen meegemaakt, zodanig dat mijn poncho aan moest. En nu, sinds zaterdagnacht, kun je hier helemaal niet meer naar buiten zonder poncho. Het regent pijpestelen, het waait hard en het is koud. Nou ja, in ieder geval zodanig fris dat ik ook overdag mijn fleece aan moet. Er zit dus niets anders op dan zo snel mogelijk naar huis gaan. Woensdagavond verwacht ik, na een rit van 30 uur met Alsa/Eurolines, in Rotterdam aan te komen. Geen sinecure. Maar ja, een vlucht regelen zonder creditcard is welhaast onmogelijk tegenwoordig. Dat ding heb ik per ongeluk thuis laten liggen. Tja, dan moet je op de blaren zitten. Figuurlijk dan, want blaren heb ik helemaal niet gehad. Ik mag tevreden zijn dat ik in 5 weken tijd toch weer zoxb4n 850 km heb weten af te leggen. Ik hoop dat ik dit soort dingen nog lang kan blijven doen. De Camino Primitivo moet toch zeker ook een keertje lukken.
Ik ben nu voor de derde keer in Santiago, als eindpunt van een Camino. Het is een mooie stad, maar ik heb het nu wel gezien. Ik loop min of meer mijn tijd vol te maken en te speuren naar oude bekenden van de Camino. Enkele leuke contacten weer tegen het lijf gelopen Maar veel mensen met wie ik gelopen heb zie ik toch niet meer terug in de grote massa die hier dagelijks rondloopt. Dat is een beetje jammer.
Het is ook jammer dat de renovatie van de Portico de la Gloria in de kathedraal zo lang duurt. Hij staat nu nog steeds in de steigers. Ik heb ter compensatie maar een mooi geillustreerd boekje gekocht. Op elke Camino doe je een speciale interesse voor bepaalde details op, heb ik gemerkt. Vorig jaar op de Via Podiensis waren het de mooi gebeeldhouwde kapitelen die steeds mijn aandacht trokken in kathedralen en kloostergangen. Dit jaar viel mijn oog steeds op mooie oude kruizen/cruzeiros onderweg. Zelfs in de meest vervallen en vieze dorpjes in Gallicie vindt je een prachtig kruis. Over het algemeen was het een prachtige route. Slechts een paar dagen vond ik saai of vervelend qua looproute. Fijn ook dat in Spanje de hondeneigenaren verantwoordelijk zijn voor wat hun honden doen. Elk huis in heel Spanje heeft minstens één hond. Ze blaffen en keffen vervaarlijk als je aankomt lopen, maar gelukkig liggen ze zowat allemaal aan een ketting. Alhoewel ik me soms afvroeg of die het wel zou houden met al die ferme rukken. Honden die loslopen zijn inderdaad honden die geen acht op je slaan. Fijn toch dat ik met een stok loop; als angsthaas voor honden geeft me dat een gevoel van veiligheid. Of dat terecht is weet ik eigenlijk niet precies.
Nog een nachtje slapen in de herberg en dan weer in mijn eigen bed. Daar zie ik zeker naar uit! In het Seminario Menor hier in Santiago slaap ik met nog 200 anderen op grote zalen. Alles door elkaar: jong/oud, alle nationaliteiten, mannen/vrouwen. Dat is te doen, maar een beetje privacy lonkt uiteindelijk wel.