28 december en het is feestdag van St. Gabriel. Op kerst was het de dag van het Mirakel van Maria. We blijven hier met alles achter lopen. Het is overigens ook nog maar het jaar 2005….  De Ethiopische orthodox christelijke kerk is streng in de leer. Ze zijn nog strenger dan de Koptische kerk heb ik begrepen. Dat uit zich vooral in het vele vasten wat ze hier doen. En de mensen zijn al zo mager! Voor Ethiopiers is Lalibela echt een pelgrimsoord; je moet er minstens eens in je leven geweest zijn.

Vanuit het historische Gonder met zijn paleizen uit de tijd van koning Fasiladas (17e eeuw) gingen we via de Siemien Mountains naar Axum, de kroningsstad van keizer Haile Selassi met zijn zeer oude steles (4e eeuw BC) uit de tijd van het Axumitische rijk en met kerst waren wij dan in Lalibela. Dat is dé plaats waar de beroemdste orthodox christelijke kerken staan; uitgehouwen in de rotsen van boven naar beneden. De allerberoemdste St. George kerk is zo’n 15 m diep en uit één stuk gehouwen. St George heet in het nederlands Joris met de draak.  In Ethiopie geldt hij als dé verspreider van het christelijk geloof. We hebben dan ook ontelbare afbeeldingen gezien van deze St. George, altijd op zijn witte paard. Lalibela was een koning in de 12e eeuw die gepoogd heeft een soort nieuw Jeruzalem voor Afrika te creeeren hier, ver van de moslim overheersers in het Midden Oosten. Tussen een tiental Bet’s (kerken) is er zelfs een rivier de Jordaan gemaakt.  Met kerst gingen we ’s ochtends om half 6 naar een viering van St. Gabriel in een van die rotskerken. Een ander soort viering dan bij ons uiteraard omdat het nog geen kerst was.  Ze zitten hier nog bij de bevruchting ipv de geboorte. Een lange stoet van mensen in lange witte drapeersels passeerden de kerk in en uit. Er werd voorgelezen uit een imposante oude bijbel en ritmisch deinend gezongen. Ik krijg de indruk dat vooral de bijzondere uit rotsen gehouwen bouwwerken aanbeden worden, want er wordt kussend langs de muren getrokken, maar dat zal ik ongetwijfeld helemaal verkeerd begrijpen. De mensen zijn in ieder geval zeer devoot.

Inmiddels zitten we weer even terug in Addis Abeba. Afgelopen dagen hebben we aan het Tana meer gezeten. Stuk warmer, want lager. Dat is aangenaam. Bij het Tana meer hebben we wat leuke wandelingen gemaakt, zoals naar een eilandje met (alweer) een mooie oude kerk vol fresoc’s, en langs de watervallen van de Blauwe Nijl.

Vanavond komen er 5 nieuwe medereizigers aan voor de volgende etappe die via zuid Ethiopie naar Kenia gaat. We gaan verder het laagland in en komen dan allerlei stammen tegen op kennelijk een van Afrika’s lastigste routes. Onderweg zullen we ergens oud en nieuw vieren. We hebben best vaak in simpele hotelletjes gezeten, maar nu wordt het weer veel kamperen en zelf koken.