Als je een paar uur achter elkaar aan de balie pelgrims zit te registreren ben je flink moe. Op zich zijn de handelingen die je moet doen repetitief en simpel, maar doordat je tegelijkertijd in diverse talen communiceert en dees en geen van alles aan je vraagt, vergt het de nodige concentratie. Als je niet oplet vergeet je b.v. iemand af te laten rekenen. Als het druk is wil ik gewoon flink tempo maken zodat de rij snel slinkt. Een camino-ganger die afgepeigerd met zijn rugzak binnenvalt wil immers het liefst gelijk uitpakken en rust nemen. Maar er zijn ook genoeg rustige uurtjes. Dan is het leuk om met iemand een praatje te maken. Er gebeurt altijd wel weer iets bijzonders wat je verrast. Zoals de komst van een gezinnetje met 3 kleine kindertjes, een stel in tent met hond, een zoon met zijn 83 jarige moeder en zo meer. Gister schreef ik een Braziliaan in over wie enige tijd later telefonisch navraag gedaan werd. Hij zou al enige dagen zoek zijn; een man die beslist zijn medicijnen in moest nemen omdat hij anders agressief kon worden, werd gezegd. Ik heb met hem gepraat en heb hem naar zijn doodongeruste ouders in Brazilie laten bellen. Het mannetje zag er in het geheel niet gevaarlijk uit, maar leek inderdaad wel labiel. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij gewoon overbezorgde ouders heeft. We bemoeien ons daar verder niet mee; we zijn tenslot geen therapeutische kliniek. Iedereen die pelgrimeert en betaalt mag hier slapen. Overigens zijn de meeste mensen die pelgrimeren gewoon heel sociale, leuke en sportieve mensen; zeer bereid om een ander ter wille te zijn. Er komen hier wel wat Nederlanders maar (nog) niet veel. Ik zag al een paar bekenden uit het Rotterdamse, wat natuurlijk heel leuk is. Zoals ik al schreef komt echt de hele wereld langs: Australiërs, Canadezen, Russen, Zuid Afrikanen, Argentijnen, Fransen en veel, inderdaad opvallend veel, Koreanen. We hadden een groep van 34 Koreanen, die mij bij vertrek vroegen om alvast voor hen de volgende herberg in Zubiri te reserveren. Dat is iets wat pelgrims zelf moeten doen; over het algemeen wordt er helemaal niet gereserveerd. Je loopt en kijkt bij aankomst of er plek is in de herberg. Buiten dat is het raar dat grote groepen denken dat je met zijn allen zomaar onderdak vindt  in één en dezelfde herberg. Ze hebben gewoon geluk gehad dat de herberg van Roncesvalles zo groot is dat ze er allemaal konden slapen.  Na een staande vergadering in de gang trok de groep de donkere regenachtige nacht in.

Na ontbijt en ochtendschoonmaak is er altijd nog zo´n 2 uur speling tot onze lunch in het restaurant geserveerd wordt. Net mooi voor een dagelijkse wandeling. Sinds onze komst heb ik het landschap dagelijks groener zien worden. We genieten optimaal van de fraaie omgeving en zo houd ik mijn conditie op peil. Mijn verkenning van de toestand richting Col Lepoeder viel echter een beetje tegen. Al wandelend stelde ik vast dat er geen sneeuw meer lag en dat het pad best te doen was, totdat ik totaal onverwacht tijdens de steile afdaling een flinke smak op de grond maakte. Tja, het kan toch verraderlijk glad zijn onder het gebladerte!  Ik schrok er van maar gelukkig kunnen mijn botten een stootje hebben. Dat stemt optimistisch. Per mail hebben we contact met de Nederlandse herberg in Saint Jean Pied de Port om de pelgrims die de route Napoleon over de Pyreneen willen lopen goed te kunnen adviseren. Bij harde wind, regen en sneeuw wordt de mensen echt afgeraden deze route te nemen. Dan is het voor een niet geoefende loper gewoon té glad en gevaarlijk.