Vanaf Oviedo ongeveer 135 km gelopen in 5 dagen. Dat is een fors gemiddelde; temeer omdat er flinke hoogteverschillen zijn. Vandaag trakteer ik mezelf op een rustdag. Ik zit nu in Castro; het laatste gehucht in Asturias. Castro bestond al 400 jaar voor Chr. Het is niet veel meer dan een oud kerkje en een gezellige herberg. Een idyllisch plekje. Zowaar met Wifi! ideaal voor een rustdag. Helaas is de archeologische vindplaats op maandag gesloten. Mijn loopmaatjes van afgelopen dagen zijn doorgelopen: een Nederlander, een Deen, 6 Mexicanen, 2Spaanse jongens. We waren al aardig vertrouwd geraakt. Gezellig om met een zelfde groepje min of meer op te trekken. Vooral dat min of meer is natuurlijk belangrijk. Zo blijft het leuk. Jammer dat ik ze niet meer zie. Want wie één dag voor blijft lopen haal je nooit meer in! Een wijze les. Maar het leven vult zich snel met weer andere interessante wandelaars.  De Camino Primitivo is niet alleen de oudste maar geldt ook als de mooiste en zwaarste route. Dat klopt wel. Ik ben langs de Hospitales gelopen over de alto de Palo. Indrukwekkend mooi, boven de wolken tussen de wilde paarden en koeien, maar met zijn steile klimmetjes heel pittig. Bovendien moest ik 2 liter (= 2 kilo extra) water meenemen omdat je op die route helemaal niets tegenkomt. Dat heb ik geweten!!! ’t Was behoorlijk afzien op het laatst. Daarna een hele dag bezig geweest met een afdaling van 800 meter naar het stuwmeer bij Grandas de Salime. Een echte test voor mijn knieen. En…ze hebben het gehouden. Met temperaturen van 35 graden in de middag een extra prestatie. Want zomer is het hier zeker.