Het slechte weer is een lelijke spelbreker dit jaar. Eind april wilde ik een mooie route over de Col de Somport en door Aragon gaan lopen, maar slechte weersvooruitzichten deden mij daarvan afzien en huiswaarts gaan. Achteraf bekeken was dat een heel wijs besluit. Het heeft er nl. extreem veel geregend. Niet getreurd, dacht ik; ik plan gewoon een andere vlucht op een tijdstip met gegarandeerd mooi weer! De eerste weken van juli, dan is het hoogzomer en eerder te warm dan te koud. Mooi niet waar dus….er vallen nog alsmaar bakken water uit de hemel en exact in het gebied waar ik wil gaan lopen is het op zijn ergst met overstromingen, weggespoelde wegen en ondergelopen dorpen. De beelden op het nieuws maakten mij duidelijk dat het uitermate onverstandig is om juist nu daar te gaan lopen. Zeker in mijn eentje. Mijn flexibiliteit wordt danig op de proef gesteld maar ik ben zo wijs om mijn plannen voor de 2de keer om te gooien. Ik ben nu voornemens om de route te lopen die ik vorig jaar links moest laten liggen vanwege een knieblessure: de Camino Primitivo, van Oviedo naar Santiago.

Een pittige route met aardige klimpartijen, waar je inderdaad goede knieen voor moet hebben. Ik denk dat dat nu wel moet lukken. Voor zover ik kan overzien zijn er daar geen uitzonderlijke weersproblemen en de voorbereidingen van vorig jaar zijn nog paraat.  Het is de oudste Camino van Spanje, die heel mooi moet zijn. Ter training en puur genot ben ik de eerste week van juni van den Oever naar Schipluiden gelopen; door polders, dorpjes, duinen en steden. Ik heb voor de zoveelste maal vastgesteld dat Nederland ook een fantastisch loopland is. Er zijn hier weliswaar geen herbergen (nou ja, nauwelijks) maar slapen bij Vrienden op de Fiets is een goed alternatief. En in de kop van Noord Holland kom je ook echt niemand tegen.