Alsmaar geen internet mogelijkheid gehad, en nu al weer bijna thuis……

We zitten op dit moment in Amritsar. Hier is de hoofdzetel van de Sikhs: de gouden tempel. Dat is een sprookjesachtig heiligdom met veel marmer, prachtig ingelegd met edelstenen en inderdaad een tempel van goud. Echt  iets heel bijzonders. We zijn 2 dagen hier en hebben aan alle rituelen      meegedaan. We zijn aanwezig geweest bij het ” naar bed brengen” van het Heilige Boek; hebben met duizenden pelgrims de maaltijd genuttigd en natuurlijk zijn we met onze offergaven de tempel ingegaan. Er zijn veel pelgrims uit de Punjab en India, maar  nauwelijks westerlingen. We hadden verwacht meer Europese toeristen tegen te komen op deze reis. Gister hebben we een tripje gemaakt naar de grens met Pakistan om de ceremonie van het strijken van de vlag mee te maken. Dat was een indrukwekkend spektakel. Grote tribunes staan opgesteld aan beide zijden van grens. Aan de Indiase kant waren duizenden mensen op komen draven doch aan de Pakistaanse kant slechts enkele honderden. Het is een zeer natonalistisch gebeuren. Beide kampen zijn getooid met torenhoge hoofddeksels en gedragen zich als haantjes in de ring. De Indiers zijn de roden en de Pakistani de zwarten. De Indiase officials blinken uit in hoffelijkheid voor het publiek, vooral voor de dames. En de Indiase vrouwen dansen alsof ze zojuist de bevrijding meemaken. Dat moet de moslim vrouwen aan de andere kant van de grens toch steken, zou je denken! Het was een geweldige happening en dan te bedenken dat dit elke dag plaats vindt!

We zijn in Amritsar gekomen vanuit Srinagar  in Kashmir(met vliegtuig naar Jammu en dan met de trein naar Amritsar). Hoogtepunt in Srinagar was de houseboat waarin we logeerden. Er is daar een groot meer vol met grote woonboten, ingericht in engelse stijl. Het verhaal gaat dat men daar mee begonnen is toen de stad niet verder uitgebreid mocht worden.  In die tijd zochten de engelsen hun heil aldus op het watet. Zo is het fenomeen houseboat ontstaan. Vanaf de houseboat moet je steeds met een kleine boot (Shikara) naar de wal. We hebben er prachtige stukjes gevaren tussen het kroos, de waterlelies en de talloze vogeltjes die op de bladeren trippelen. We voelden ons er wel wat beperkt in de bewegingsvrijheid want we konden eigenlijk nergens alleen heen. Of we het nu wel of niet gevraagd hadden we kregen overal een gids mee. Nu is de stad ook niet zo aantrekkelijk om op jezelf te doen, want overal zijn hordes militairen met geweren, zijn er overvalwagens etc. Dus die bescherming hebben we ons laten welgevallen. Kashmir lijkt een kruidvat, waar elk moment een aanslag gepleegd kan worden. Srinagar heeft verder overigens niet zoveel interessants te bieden; op een paar mooie moskeeen en tuinen uit de Moghul-tijd na. Kashmir deed ons een beetje aan Zwitserland denken; bergen met veel groen.