Hier is het schooljaar nog maar net begonnen en REAP organiseert introductiekampen voor alle 1e jaars die zij geworven hebben en die zij begeleiden. Ze hebben het land verdeeld in 3 regio’s en ik ben afgelopen weekend geweest bij het kamp van de kleinste regio; de Westkaap. Daar deden 27 studenten aan mee; waarvan 8 jongens. Op vrijdagmiddag vertrokken we met een  busje vanaf het kantoor van REAP in Kaapstad. De route op zich vond ik al fantastisch; door de wijngaarden naar Stellenbosch en verder langs Franschenhoek, waar de Hugenoten hun   stempel op hebben gedrukt, naar Villiersdorp. Daar hebben we een paar intensieve maar geweldige dagen beleefd in een kampement ver van de bewoonde wereld. Alle studenten komen van het platteland, allen van arme families en allen met capaciteiten om te kunnen studeren. Ze hebben al een heel proces doorgemaakt met REAP, want uiteindelijk kan REAP van de 2500 aanmeldingen slechts 150 studenten in begeleiding nemen. Meer capaciteit hebben zij niet. Dat geeft een uitverkoren gevoel, hetgeen niet onbenoemd bleef! De meeste jongeren waren 18 jaar; net oud genoeg om hun eerste contract (met REAP) zelf te mogen ondertekenen. Sommigen bleken te jong en moeten terug naar hun ouders voor een handtekening. De studenten die hier aan meededen studeren op 6 verschillende instituten ; een deel op universiteiten en een ander deel op hogescholen. Tijdens dit weekend werd mij duidelijk wat de verschillen zoal zijn tussen die twee. En die zijn groot. Bij hogescholen denk je aan ons HBO, maar dan een graadje schoolser. Het leven op een universiteit vereist daarentegen juist een grote zelfstandigheid. In het programma kwam dit onderscheid nogal eens naar voren. We hadden een supervol programma met workshops, inleidingen, discussies, opdrachten, formulieren invullen, zelfpresentatie, afgewisseld met korte speelse energizers, outdoor activiteiten en een soort talentenjacht. De speelse onderdelen sloegen duidelijk het beste aan. Ikzelf vond de workshops over hoe je doelen te bereiken en over budgettering het meest interessant. In groepjes kregen ze opdracht een budget op te stellen van hun maandelijkse uitgaven. Ze krijgen daarvoor 1250 ZAR wat ongeveer 85 Euro is. Grappig om te zien dat iedereen de aanschaf van toiletartikelen bovenaan zet. Alsof dat belangrijker is dan eten. We deden ook hilarische dingen zoals een soort 8-kamp met allerlei hindernissen. Het kader was teambuilding en samenwerking. De veel te  zware meisjes weerden zich kranig en lieten aan zich sjorren en trekken alsof hun leven ervan afhing. Obesitas is niet besproken maar zou best een onderwerp kunnen zijn; van mijn cholesterol dieet komt hier niets terecht….grote borden met vette aardappelen, mayonaisepasta en rijst en braai…..dat kan niet goed zijn voor de lijn….ik ga nu dus in de compensatie. Ook kanoen hebben zij geen van allen ooit gedaan en leverde veel natte pakken op! ’s Avonds laat bij kampvuur werd er nog een gesprek over sex gearrangeerd met veel nadruk op voorkomen van HIV/AIDS en ongeplande zwangerschappen.  Bij alles viel mij op dat deze jongeren in eerste instantie best terughoudend zijn, maar met wat stimulans goed los komen en een behoorlijk zelfinzicht hebben en dat goed kunnen verwoorden. Hun talenten heb ik echt kunnen zien. Ik ben vooral onder de indruk van hun inzet en hun onderlinge samenwerking. Dat geldt ook voor de REAP staf. Ik zag een perfect gestroomlijnd weekend, waarvan inhoud en presentatie kwalitatief goed in elkaar zat. De organisatie was in goede handen bij de vier SDA’s (Student Development Advisers)  van REAP. Niet alleen de studenten, maar ook ik heb ervan genoten. En het is natuurlijk prachtig om te zien dat het geld van het Tania Leon Studiefonds zo goed besteed wordt.

Voorafgaand aan het weekend werd ik warm welkom geheten op het REAP kantoor. Ook voor mij was een programma geregeld: een 5 tal gesprekken met diverse medewerkers. Morgen ga ik op pad naar 2 universiteiten om te praten met een paar oudere jaars, die door het Tania Leon Studiefonds betaald worden. Verder staan nog op het programma; een gesprek met bestuurslid Natalie Leon en ga ik nog een avondje naar een bijeenkomst met feministen 😉 Ik kreeg even een negentiger jaren gevoel bij deze laatste uitnodiging; ik ben benieuwd.

Daarna ga ik naar Myra in George. Dat is ergens in de beroemde tuinenroute. Myra heb ik leren kennen op de Camino Frances in 2009. We hebben toen een aantal dagen samen opgetrokken en een intensief contact gehad. Erg leuk dat we net voor mijn vertrek elkaar weer troffen per mail. Haar uitnodiging heb ik met 2  handen aangenomen.