In deze herberg staat een gewone pc; een mooie gelegenheid om even een stukje te schrijven, want schrijven op een smartphone vind ik maar gepriegel, waar ik me niet graag mee bezig houdt. Na 2 regels loopt dat ding steeds vast omdat de tekst telkens wordt opgeslagen in het geheugen.

Ik zit aan het fraaie aangename stuwmeer Alcántara in een moderne fijne comfortabele herberg. In de tijd van Franco werden heel wat van deze waterwerken aangelegd. Dit meer loopt dwars over de aloude romeinse route. Die ligt dus nu onder water. Het fraaie uitzicht wordt bepaald door de hoger gelegen delen die nog net boven water uitsteken. De route hiernaar toe liep over een licht glooiende hoogvlakte met fantastische vergezichten: een met lage struiken begroeid landschap vol grote oude granietblokken, die de Romeinen gelukkig nog hebben laten liggen. Op het eind hoog boven het meer gelopen. Een heel stil gebied. Jammer dat ze nu ook al hier over de monding van de Taag een superhoge autosnelweg aan het aanleggen zijn. Ik vraag me af voor wie of wat ze die wegen allemaal aanleggen. Er ligt nl. ook een keurige goede nationale weg waar hooguit eens per half uur een auto langs komt!! Ik herinner me dat ik dat in Noord Spanje ook gezien heb; lijkt me weinig kosteneffectief.

Afgelopen nacht heb ik slecht geslapen in het overvolle oude herbergje in Casar de Caseres, waar het erg warm en onrustig was. Hier kan ik even bijkomen. Met temperaturen rond de 35 valt er na 2 uur ´s middags met goed fatsoen niet meer te lopen; veel te afmattend. Zeker als er helemaal geen schaduw is onderweg, zoals vandaag. Je gaat er wel snel van lopen, want het belang om op tijd bij de volgende herberg te zijn is groot. Ik heb al een aantal van dit soort hete dagen gehad zonder schaduw en liep dan harder dan 5 km per uur. Dat is best pittig met zeker 10 kilo op de rug, want er moet extra veel water mee. Inmiddels loop ik op met een min of meer vast groepje: een Vlaams Canadese, een Noor, een Spaanse jongen en een frans meisje. We lopen ongeveer even hard en ploffen na aankomst neer voor een koud biertje en een gezamenlijke maaltijd. Ik heb overigens niet het idee dat ik op deze tocht veel ga afvallen: het is gewoon niet mogelijk om me aan mijn cholesterol-arm dieet te houden. Het is overal patat, wit brood en veel vet. Slechts bij uitzondering kom ik de gezonde ouderwetse Spaanse bonen- en linzengerechten tegen, die zo goed zijn voor een wandelaar. Wel vind ik overal lekkere gazpacho (koude tomatensoep) en de onvolprezen jamon Iberico (van het zwarte eikeltjes etende scharrel varken: heb ik zelf gezien!). Daar kan ik maar geen genoeg van krijgen.