Ik ben nu ruim over de helft van het traject. Ik zit in de mooie oude stad Zamora en het regent! Dat is voor het eerst. Helaas hebben mijn inspanningen om nog eens wat via de smartphone op de weblog te zetten tot niets geleid. Heel frusterend. Ik zit nu lekker droog in de bibliotheek met een gewone pc.
Sinds mijn laatste bericht is er veel gebeurd. Teveel om te beschrijven. Van dik 35 graden is de temperatuur inmiddels teruggelopen naar iets van 15. Alle kleren moeten nu in laagjes over elkaar aan. Ook de poncho vandaag aangehad. Daar liep ik dus inderdaad niet voor niets mee te sjouwen. Een schrale troost, maar wel fijn. Extremadura was inderdaad extreem dura. Een hoogtepunt vond ik de dag dat ik op een 40 km traject de Arco de Caparra passeerde. Dat is een romeinse boog (met ruines van een romeinse stad), welke als symbool gehanteerd wordt voor de Via de la Plata. Een prachtige groene route door oud landschap. Daarna ging de Calzada Romana de hoogte in en kwamen we in de regio Castilie en Leon. Na een paar dagen tegen de besneeuwde bergtoppen van het scheidingsgebergte aangekeken te hebben liepen we zelf op zo´n 1000 m hoogte. ´s Nachts en ´s ochtends vroeg heel koud. Vervolgens de stad Salamanca aangedaan, waar het voor mij zoeken was naar herinneringen uit 1986 of 87 toen ik er mijn eerste cursus Spaans volgde. Het geheugen is een vreemd ding; ik kon me nauwelijks nog iets herinneren. Op een gegeven moment stond ik voor een gebouw met als opschrift internationaal taleninstituut. Ik had het idee dat ik daar elke dag naar toe ging, maar weet het toch niet zeker meer. Hoe dan ook, zeer genoten van deze prachtige stad met zijn fraaie kathedraal en universiteit (de oudste van Spanje).
Het lopen gaat nog steeds goed en ik lig zelfs een dag voor op mijn eigen gemaakte schema. Dat komt omdat ik soms 2 kortere afstanden op een dag loop. Er zijn veel Italianen op de route. Ik heb een aantal dagen met diverse van hen opgetrokken. Italianen spreken over het algemeen niet veel buiten de deur, dus de communicatie is nogal eens verwarrend. Door de verschillende tempo van lopen raak ik steeds mensen weer kwijt of kom ze later weer eens tegen. Vandaag heb ik b.v. met een Sloveen en een Nederlander gelopen. Eigenlijk zijn het allemaal leuke contacten. Elke dag is ook weer een verrassing waar ik kom te slapen. De herbergen liggen hier verder uit elkaar dan op de andere routes, dus je moet toch goed bedenken waar te gaan slapen. En dan blijkt dat er weer iets is gesloten of opgeheven. Of b.v. zoals gister, dat er wel 2 herbergen zijn, maar dat het dorp zo klein is dat er niet eens een winkeltje of barretje anex restaurantje is. Ook lastig, want er moet uiteraard gegeten worden. In dat dorp was er een vrouw die gewoon bij haar thuis kookte voor wie dat wilde. Een leuke oplossing en ik denk dat ze zo ook een aardig centje bijverdient. Dat dorp bleek een jonge vrouw als burgemeester te hebben die in het stadhuis(je) bier of wijn verkocht. Tja, ook dat is hier mogelijk! Zo hier en daar komen we    in echt ouderwetse authentieke Spaanse dorpjes. Het eten is daar altijd het allerlekkerst. Ik ben wel duizenden koeien gepasseerd onderweg en zie ze allemaal lekker vrij in hoog gras met verse bloemetjes lopen met hun kalfjes. En dat proef je aan het vlees. Dat geldt ook voor de varkens. Het is dat er nog geen ooievaar op het  menu staat; daar zou dat zeker ook voor gelden. Je kunt geen toren of paal voorbijlopen of er zit een ooievaar op met haar kleintjes. Ik blijf ze fotograferen. Vooral ´s ochtends vroeg met opkomende zon kun je de mooiste plaatjes schieten.