Voor de derde keer ben ik aan het hospitaleren in Roncesvalles. Voor alle duidelijkheid: hospitaleren betekent niet dat ik in een hospitaal verpleegster ben of zoiets. Ik ontvang wandelaars en fietsers in een pelgrimsherberg; en dat is de eerste herberg op de Camino Francès vanuit Frankrijk op Spaanse bodem in de Pyreneeën.

We zijn met zijn 7. Dat lijkt heel veel, maar er komen hier meer dan 400 pelgrims per dag! Dat is een boel werk. Wij werken vanaf 1 augustus, dé dag dat in Frankrijk, Italie en Spanje de vakanties begonnen zijn. En dat merken we hier. Bij aankomst werd ons verteld dat het bezoekersaantal nogal tegen viel in juli; veel minder druk dan men verwachtte. Vanaf de dag dat wij begonnen te werken is dat wel anders. Rond een uurtje of 5 zitten we dagelijks vol: 180 mensen in het mooi gerestaureerde gebouw uit 2011 en 120 mensen in de zogenaamde oude herberg (Itzandegia 13e eeuw) . Tja, waar moet de rest dan blijven??? Er is gelukkig nog een veldje met 20 containers a 8 personen. Daar hebben we gister ook al 120 mensen moeten onderbrengen. Geen pretje om daar met zijn 8 te moeten slapen: heel krap en benauwd. Er zijn dan ook mensen, die later op de avond komen melden dat ze het er niet uithouden. maar het is de enige optie die we hebben. Tenzij iemand geld genoeg heeft om een dure hotelkamer te betrekken. Voor de meeste pelgrims is dat duidelijk geen alternatief. Tussen 11 en 13.00 uur is de enige rustperiode voor ons op de dag. ‘s Ochtends is het schoonmaken geblazen en na de lunch openen we de herberg. Dan staat er al een lange, lange rij te wachten om naar binnen te mogen. Inschrijven, credencial afstempelen en wat uitleg geven in het Spaans, Frans, Duits, Engels of gewoon met de handen en voeten. Het is hard werken: twee hospitaleros bemensen de oude herberg, eentje op het campamento met de containers, eentje in de wasserij en 3 in en bij de balie. Dat gaat door tot ’s avonds 10 uur. Dan ligt iedereen op bed en met een glas wijn nemen wij dan nog even de dag door. Alle zielige en gekke verhalen passeren passeren de revue…..

Die jongen die om kwart over 10 voor onze gesloten deur stond. Hij was pas om 5 uur in de middag vertrokken uit St. Jean Pied de Port en had hier zogezegd niet eerder kunnen zijn. In het donker was het ook moeilijk om het pad te vinden. Nou ja, wie vertrekt er nu ook zo laat!! Gelukkig was er nog een bed voor hem, maar zo’n gedrag vinden wij toch een beetje vreemd.

Een oudere Canadees die zijn moneybelt op de balie laat liggen…..er blijken een paar duizend euri in te zitten. Gelukkig tref ik hem even later lijkbleek aan. Hij heeft nog wel even nodig om van de schrik te bekomen. Wie loopt er nu toch met zoveel cash geld op de Camino….

En dan die warrige chaotische Portugees, die voor zijn slaapplaats in de container a 5€ mij 20€ fooi wil geven. Nou, dat neem ik maar niet aan. Lijkt me meer een kwestie van beginnende dementie met deze mijnheer.

Gisteravond kwamen er op de valreep 5 Polen binnenlopen. Of ze nog een mis op konden dragen? Het waren priesters, die kennelijk elke dag een mis op moeten dragen. De prior hier was al vertrokken, dus ze konden niet terecht in de kerk. Dan maar in het fietsenhok! Mooi opgelost; zij blij.