Vanuit de bossen van Clairvaux kwam ik vandaag uit bij het gelijknamige klooster en vond het onvergeeflijk als ik daar  aan voorbij zou lopen. Het was half 10 in de ochtend en ik had er 13 km opzitten. Een lekkere vredige wandeling in de vroege ochtendkoelte waarin ik zelfs tot 2x een hertje spotte.  Ik had nog 20 km te gaan naar Chateauvillain.

Maar Clairvaux heeft een magische klank en daar wilde ik meer van weten. Ik ben er gewoon gebleven om alles eens goed te bekijken.

Hier heeft de heilige Bernard in de 12e eeuw de Cistercienzer abdij gesticht. Onder het motto ora et labora groeide de orde uit tot een bloeiende rijke gemeenschap, die van alles ontginde en produceerde. Zo kennen we ook nu nog de Norbertijnen.

Nu logeer ik bij de fraternite Saint Bernard,wat overigens soeurs zijn. Heel gastvrij allemaal. Het klooster is alleen geen klooster meer. Het enorme complex werd eind 18e eeuw in beslag genomen en de laatste monnikken, beticht van onevenredige rijkdom, verdreven. In 1808 kocht Napoleon het complex op en liet er een gevangenis van maken. De kerk werd afgebroken en de stenen gebruikt voor de bouw van gevangeniscellen. Tot 1971 hebben in deze kerkers en ‘kippenhokken’ (ijzeren kooien in de grote kloosterzalen) ontelbare gevangenen gezeten. Veelal politieke gevangenen. Waaronder nogal wat bekende franse namen. In WO II zaten er communisten en verzetsstrijders. Na WO II de collaborateurs. Op het terrein is er nu nog steeds een gevangenis voor zo’n 130 langgestraften. Het zou de zwaarstbewaakte gevangenis van Frankrijk zijn.
Onder begeleiding mag je van alles zien, maar dat deel van het complex is uiteraard ontoegankelijk. Volgens de soeurs zitten er meerdere zware terroristen. En zij kunnen het weten, want zij bieden onderdak aan familie die gevangenen komen bezoeken en niet voor een bezoekuur op en neer kunnen. Zodoende verblijf ik nu met een paar moslima’s en hun kinderen in dit pand. Straks komen er nog een paar Basken. Die worden in een ander pand ondergebracht, want moslims en Basken zijn kennelijk water en vuur. Het is geen eenvoudige taak die deze soeurs verrichten.

De oude kloostercomplexen worden nu gerenoveerd. Ook niet eenvoudig, want moet je de gebouwen terug brengen in de staat van de bloeitijd voor de 18e eeuw of moet je ook de geschiedenis als gevangenis laten zien? Die 2 functies combineren vond de architect, die ik er over hoorde, niks. Tot nu toe heeft men dat wel gepoogd en ik vind dat dat redelijk geslaagd is.

Ik word nog fameus in Frankrijk: morgenochtend komt er een journalist langs voor een foto met verhaaltje over de Via Francigena. Eerder was ik in Rocroi zelfs al op de tv😄