De laatste dagen had ik nergens internet. Dat is niet erg; ik heb tenslot jaren zonder gekund;maar het is toch wel iets waar ik aan gewend geraakt ben. Ik zit nu op een dag lopen ten noorden van Besancon. In het gehucht Fontenelay, wat bestaat uit slechts een paar huizen. Het hele complex is van een jonge vrouw die hier ooit met haar partner begonnen is om alles te verbouwen tot comfortabele verhuurbare kamers/appartementjes. Ze staat er nu alleen voor, want hij heeft het kennelijk niet gered. Het is hard werken en weinig verdienen; met idealisme alleen kom je er niet. Weinig relaties zijn daar tegen bestand. Er zijn veel oude materialen hergebruikt, en overal zie je creatieve oplossingen en gekke dingen. Het is er een relaxte creatieve sfeer waarin alles mogelijk lijkt. Zo te zien zijn er allerlei vrienden die een helpende hand bieden.

Gister was ik ook al op een bijzonder adres. In Frasne le Chateau, een ander dorpje bleek ik te logeren bij de burgemeester thuis; een gezellige dame die in een soort Hans en Grietje bric en brac huisje woont. Ongelooflijke verzameling rommel, maar alles tot op de centimeter doordacht neergezet als was het voor een magazine van binnenhuisarchitectuur. Op dit adres kwam ik Wim uit Antwerpen weer tegen: een warm weerzien. Nu trekken we samen verder.

Inmiddels ben ik in Besancon aangekomen, de geboorteplaats van Victor Hugo, en neem voor de tweede keer een rustdag. Het geboortehuis van Victo Hugo is nu een museum, waar het aangenaam toeven is op een regenachtige dag.

geboortehuis Victor Hugo

Ik heb me niet zo aan mijn voorgenomen route gehouden. Wel ben ik over het fraaie vestingstadje Langres, boven op een rots, gegaan. Dat is de geboorteplaats van Diderot.

Soms ben ik dwars over stoppelvelden en onder prikkeldraad door gegaan. Sinds Reims heb ik alle tracks in de GPS staan. Dat is superhandig. Als ik ervan afwijk kan ik toch zien hoe ik er weer op kom…..maar prikkeldraadversperringen zie je natuurlijk niet op een GPS!
Tot nu toe heb ik aanhoudend heet weer gehad, maar nu is dat aan het veranderen. Het is gelukkig geen 35 a 40 graden meer. Morgen schijnt het te gaan regenen. Mijn poncho is de rugzak nog niet uit geweest. Het is goed te weten dat ik al die kilo’s niet voor niks meesleep. Ik benijd julie overigens niet met die zware storm!
Mijn tentje heeft 2x dienst gedaan. In St. Broigt le Bois dacht ik een gite te hebben. Toen ik ter plekke niemand aantrof en daarover in gesprek raakte met een vrouw die ik op straat aantrof deed de oplossing zich als vanzelf voor. Zij hielp mij met in de rondte te bellen. Tevergeefs. Zo bracht mijn tentje in haar tuin uitkomst en mocht ik aan tafel aanschuiven bij de familie. Mensen in dorpjes kunnen zo ontroerend gastvrij zijn. Dat maakt veel indruk op me.

Inmiddels heb ik besloten om mijn voettocht naar Rome in 2 stukken te knippen. De maand augustus heeft heel Italie en Frankrijk vakantie, wat het lastiger maakt om slaapplaatsen te vinden. Bovendien lijkt het me nog veel te heet in Italie en heb ik dringend mijn bergschoenen nodig. De zolen van mijn Timberlands zijn al finaal versleten. Ik loop nu door tot Lausanne en pak daar de trein naar huis op 4 augustus. Ik heb dat al geregeld: met de TGV via Parijs naar Rotterdam in 8 uur. Vanaf september wil ik dan weer verder.