De druilerige treinrit van Rotterdam -Parijs- Lausanne – Martigny was niet bevorderlijk voor mijn stemming. Doch tegen alle verwachtingen in ben ik in 3 dagen met een lekker zonnetje en een goede wandeltemperatuur naar boven gegaan.

Alleen ’s nachts regende het pijpenstelen. Via Orsieres en Bourg St. Pierre ben ik op 2473 m beland waar ik nu in het hospice zit.

Ik heb net een overheerlijke maaltijd genoten, nadat ik braaf met het vesper heb meegedaan. Dit is een gebouw en een plek met grote historie. Gesticht door St Bernardus, die ik voor t eerst in Clairvaux tegenkwam. Hannibal kwam er al voor het jaar 0 langs. Daarna de Romeinen met hun legers en veel later ook Napoleon. En wie kent niet de St. Bernardshonden, redders in nood. Ze zijn erg aaibaar maar vooral heel groot.

In de bergen ook talloze marmotten gezien; dezelfde die ik ook veel in Tibet zag. De afstand doet er kennelijk niet toe. Ik heb echt genoten van de route door de bergen. Soms wat zwaar voor de bovenbenen. Een maandje veel zitten en eten in NL eist zijn tol. En o wat ben ik blij met mijn bergschoenen. Zonder die had ik dit parcours niet gered. Door deze zolen is geen rots of steentje te scherp voor de voeten. Ik heb ook menig glibberhellinkje en steile rotswand moeiteloos kunnen nemen. Reeds in Orsieres kwam ik een Zwitsers echtpaar tegen. Zij zijn in Canterbury gestart en gaan ook naar Rome. We komen elkaar steeds tegen en dat zal vermoedelijk zo doorgaan. Wonderlijk om toch altijd weer gelijkgestemden te ontmoeten.