Na Aosta liep de route een aantal dagen langs de Dora Baltea tussen de bergen. Een smalle vallei waar naast de rivier ook de snelweg, spoor en andere wegen een plekje willen. Ik liep meestal hoog boven dit gekrioel langs de bergwand door wijngaarden en leuke dorpjes.

De druiven hangen er mooi bij en de oogst laat niet lang meer op zich wachten. Ook de appels, peren en zelfs kiwi’s komen er aan. De kiwi’s blijken niet meer uitsluitend uit Nw Zeeland te komen.
In Chatillon kwam ik in een hotelletje Lena uit Zweden tegen en we besloten onmiddellijk een kamer te delen. Sindsdien lopen we veelal samen verder. We hebben veel vergelijkbare ervaringen en interesses. We slaan geen kerk, kapel of eethuisje ongezien over.

Tot gister was het prachtig weer met veel zon. Soms in de middag wat te heet.  Maar het weer is totaal omgeslagen. Vandaag heeft het uren achter elkaar pijpenstelen gegoten. Vanochtend in Vercelli wilden we eerst de stad bekijken en dan door naar Robbio. Dat is een route door open rijstvelden. In de stortregens was het zelfs ondoenlijk om Vercelli te bekijken. Bij een koffie hebben we alle alternatieven bestudeerd en het is er op uitgedraaid dat we de trein naar Pavia genomen hebben. Daarmee hebben we 4 dagen glibberen over modderige paadjes door onafzienbare rijstvelden overgeslagen. Dit is niet des pelgrims, maar mijn aflaten heb ik eerder in Spanje al verdiend, dunkt me….