Deze aandoenlijke Petrus met sleutel tot de hemelpoort trof ik aan in Berceto, het laatste plaatsje voor de Cisa pas. Weliswaar een heel andere Petrus dan die van Lausanne, maar deze vind ik zeker zo mooi.

De Cisa pas ligt al weer een paar dagen achter me. Het weer slaat er om voor je het in de gaten hebt. Ineens viel de regen met bakken uit de hemel, zwiepten de bomen alle richtingen uit en zaten we ’s avonds in het Ostello ons te warmen  aan het haardvuur.

Het weer was zo stormachtig dat we de afdaling naar Pontremoli over de verharde weg gedaan hebben. Op deze 24 km passeerden ons overigens slechts een handjevol auto’s en fietsers. Beneden in Pontremoli was het een stuk warmer. Het stadje zelf bleek een aangename verrassing. Toscane! De architectuur, de pleinen, de restaurantjes, alles is doordrenkt van historie en het goede leven. Wat een sferen en prachtige kleuren. Daarna kwam het fraaie Sarzana en Luna. Luna is een oude Romeinse stad uit de 2e eeuw voor Chr. Daar zijn nu nog slechts resten van te vinden sinds de bevolking uitstierf door malaria en men vertrok naar wat nu Sarzana is. Het bijzondere van de lokatie is dat het vroeger aan zee lag, terwijl deze nu echt een paar kilometer daarvan verwijderd is. Luna is voor Italianen een begrip. Het markeert de grens tussen Ligurie en Toscane met alle strijd daartussen alvorens de Italiaanse koninkrijkjes 150 jaar geleden werden verenigd in wat nu Italie is. Daarna liepen we door de marmer industrie van Carrara en Massa tot de volgende verrassing: Pietrosanta. Dat is een stadje wat een en al kunst is. Oud en nieuw, in een goede match. De vorig jaar overleden beeldhouwer Igor Mitoraj van Poolse oorsprong, had er een immens atelier en heeft de stad achtergelaten met talloze gevallen Icarus’sen. Maar ook andere kunstenaars vereerden de stad.

Ik liep een kerkje in en trof er zomaar twee muurschilderingen van Botero aan.
Tussen de plaatsen in is het dagelijks klimmen en dalen. Laag is het druk met veel verkeer en hoog is het rustig en weelderig tropisch groen, hoewel de herfst zichtbaar wordt met rode en gelige tinten. Het is genieten van de prachtige uitzichten en het zicht op dorpjes die nog hoger liggen. De olijven doen het goed.

Nu verblijven we in een echte pelgrimsherberg met een hospitalero-echtpaar in Valpromaro, een gehucht op 16 km van Lucca. We werden ontvangen met soep en wijn en zo meteen verschijnt er een maaltijd op tafel voor de 7 wandelaars. De slaapadresjes zijn
een dagelijkse verrassing. In Sarzana sliepen we bij de Capucijners; groot gebouw met ellenlange gangen en individuele kamertjes. Superrustig; meditatieve sfeer. Het deed me aan mijn kostschooltijd denken. Gezien de goede ervaring stapten we in Massa ook bij de Capucijners langs. Maar daar was het een beetje anders: een overjarig patertje liet ons een kamer met 2 schamele bedjes zien. Gelukkig waren die onbezet en we grepen de kans met beide handen aan; het was al laat en we hadden het helemaal gehad na uren dwalen in vreselijk ongezellig industriegebied langs de marmerbergen. De Mediterrannee hebben we alleen van grote afstand gezien. Het gemiddeld aantal kilometers ligt niet zo hoog. Meestal vertrekken we niet voor 8.30 en nemen voor alles de tijd. Dat draagt er wellicht aan bij dat ik de hele maand nog geen blaren gehad heb. Helaas doen mijn jubeltenen het nu minder; na 10 kilometer gaan ze vervelend opspelen. Pauzeren met de schoenen uit is dan de enige oplossing. Lena en ik hebben beiden alle tijd van de wereld;wij hebben geen probleem om er langer over te doen. Eigenlijk is dat zalig; een luxe die gewone vakantiegangers niet hebben. We zien pelgrims die strak vastzitten aan veel kilometers per dag omdat ze op tijd terug moeten zijn voor hun job.

….dit verhaaltje wacht al een paar dagen op verzending. Nergens wifi…