Onweer met onvoorstelbare hoeveelheden regen. Siena, daar zit ik nu. Het is hetzelfde soort noodweer als toen ik in Vercelli was. Maar we hebben mazzel, want we zijn hier droog aangekomen en zitten comfortabel in de jeugdherberg, in een mooie grote kamer met balkon. Enig nadeel is dat we onmogelijk de stad in kunnen. Morgenochtend misschien.

De bomen zijn nu onmiskenbaar in herfsttinten. De veranderingen gaan hard; ’s ochtends is het lang donker en om 7 uur ’s avonds is het pikdonker. Het is ’s midags een graad of 20. Heerlijke wandeltemperatuur waarin je de hele middag en route kunt blijven. In juli moest je na 2 uur zorgen dat je uit de zon bleef. Met alle ups en downs over de Toscaanse heuvels ontkom je ook bij deze temperatuur er niet aan dat het zweet uit alle porien stroomt. Er heeft nog nooit zoveel water uit mijn gezicht gestroomd. Elke avond vraag ik me af waarom ik gister mijn kleren gewassen heb. Die zweetluchten wennen niet echt.

Toscane is mooi, hoewel we ook heus wel stukken lopen die niet bijzonder fraai zijn. Dat geldt ook voor de plaatsen waar we doorheen komen. Lucca is prachtig en daar zijn we dan ook een dag gebleven.

Alto Pascio, San Miniato en San Gimignano, de stad met de vele Middeleewse torens, zijn allemaal mooi.

Ik heb het opgegeven om nog alles in detail te willen zien; dat is gewoon te veel. Vandaag kwamen we door Montereggione. Alweer zo’n bijzonder ommuurd stadje. Ik loop nu in het gebied van de Tau, een ridderorde die in de vroege Middeleeuwen pelgrims bescherming bood tegen dieven, overvallen, wolven en zomeer. Niet meer aan de orde nu. Ze zorgden voor tal van onderdakadressen voor pelgrims en daar geniet ik eigenlijk nu nog steeds van. Gelukkig voor mij is er veel gemoderniseerd. Italie lijkt zich goed aan het voorbereiden te zijn op een groeiend aantal wandelaars/pelgrims. De routeaanduiding is werkelijk goed te noemen, op wat kleine stukken na. Her en der werd gevraagd naar verbeterpunten. Op sommige stukken wordt aktie ondernomen om veiligere of fraaiere stukken te realiseren. Het aantal onderdakadressen getuigt van een vooruitziende blik: er wordt uitgebreid en vernieuwd. In een hostel vertelde iemand dat er dit jaar al 3x zoveel mensen waren langs gekomen dan vorig jaar. Met dit soort voettochten krijg ik soms het gevoel de oudheid bijna aan te kunnen raken; het verleden wat onze christelijke cultuur heeft gevormd en wat zo in mij zit.