Ik heb er flink op geoefend om deze naam te onthouden. Dat gaat niet meer vanzelf tegenwoordig. Het is een plaatsje op achthondertzoveel meter;op de scheidslijn van Toscane en Lazio.

Er staat een burcht op de top, die niet te zien is door de dikke lagen mist en regen. Het is weer eens beestenweer met bakken water en gierende winden. Dat lijkt altijd zo te zijn als je mijn weblog volgt. Doch het zegt meer over het tijdstip dat ik er aan toe kom om iets te schrijven. Tussen de noodweer-dagen door is het echt heerlijk buiten. Zeker als het een lange loopdag is geweest heb ik geen tijd en puf om wat te schrijven. Verzorging van lijf en leden slurpt dan al mijn tijd op.

De maker van dit monument kan daar over meepraten, denk ik.
En deze fotograaf weet ook heel goed wat de noden van een pelgrim zijn!

Toscane is mooi maar het lijkt wel alsof het een groot toeristisch pretpark moet worden. Elk middeleeuws stadje heeft zijn straten en pleinen opgeknapt en trekt drommen toeristen. De prijzen zijn aangepast: de koffie is er 2 a 3x of zelfs 5x zo duur dan in gewone dorpjes. Heel veel Amerikanen lopen er rond. Maar evengoed Chinezen. In Siena laten die zich graag fotograferen bij de kunst van hun landgenoot op het plein voor de Duomo.

Het was goed dat ik al eerder in Siena was; het is met die hordes toeristen gewoon niet zo leuk. Om de Duomo in te gaan moet je tijden in de rij staan voor een ticket en daar had ik het geduld niet voor met 10 kilo op mijn rug. Dus ben ik de stad in- en gelijk weer uitgelopen. Weer verder heuvel op en heuvel af. Door wijn- en olijfgaarden. Maar ook langs uitgestrekte zandgronden: omgeploegde akkers die al winterklaar zijn.

Inmiddels ben ik een paar dagen verder en kom nergens wifi tegen. Soms toch lastiger dan verwacht. In Radicofani een dag extra gebleven om de stormen voorbij te laten razen. Zo’n klein dorpje is daar uitermate geschikt voor. Dikke maatjes met een gezellige cafebaas geworden; en er overheerlijke wild konijn gegeten. Het jachtseizoen is geopend. Met een extra deken tegen de kou er verder de dag doorgebracht. Daarna zijn we van Toscane de regio Lazio ingelopen. Wat een verschil! Aankomen in Acquapendente is een val in de welvaart. Daar is het ineens heel armoedig. Niks opgeknapte straatjes of lekkere restaurantjes. Een afhaal pizzeria is er het beste wat je er kunt vinden. En voor het eerst meegemaakt dat er alleen koud water was om te douchen: brrr..wat een armoe in de vriezige avondlucht. De straatverlichting bleek het ook niet te doen.
Nu zit ik aan het feeerieke meer van Bolsena. Het is het grootste vulcanische meer van heel Europa, lees ik overal. Prachtig meer waar een wazige zweem boven hangt.