Het zit er op. Ik ben dinsdag 20 oktober in Rome aangekomen.

Alles bij elkaar heb ik 3 maanden gedaan over het hele traject vanaf Vise (onder Maastricht). Het is mijn langste voettocht ever. Het was prachtig; ik heb genoten van het alsmaar onderweg zijn, de onverwachtheid der dingen, de mensen op mijn pad, en het ritme van de lange afstandswandelaar. En niet te vergeten de rijkdom aan cultuur en historie in Italie. Toch denk ik dat ik 4 a 5 weken achter elkaar lopen eigenlijk genoeg vind. Alles raakt zo versleten en vies, dat het verlangen naar een wasmachine en andere kleren gaat opspelen. Hoewel ik dat misschien na thuiskomst heel snel vergeten ben. Ik begin ook trek te krijgen in een echt hollands ontbijtje. De Italianen serveren niet meer dan koffie met een brioche of wat toast. In 7 weken Italie heb ik niet één keer een omelet of spiegelei gezien. Vreemd, vaak is dat juist hetgeen waar je meer dan genoeg van krijgt tijdens reizen. Je gaat je afvragen waar de Italianen al hun eieren instoppen☺Maar, wat zou ik klagen; ik heb er geen enkele reden toe. Ik heb compassie met vluchtelingen die ook weken onderweg zijn en soms geen schoenen meer aan hun voeten hebben.  En vaak geen bed om  in te slapen… Ik doe het vrijwillig, geheel en al voor mijn eigen plezier, maar zij…..Bovendien krijg ik als pelgrim vaak een warm onthaal in een herberg. In Rome hoorde daar zelfs een rituele voetwassing bij; voor de gezamenlijke maaltijd! Dat was wel een bijzonder momentje.

Sinds Siena hebben we de Via Cassia gevolgd. Sommige stukken over de echte oude Romeinse kasseienweg. Meestal liep ons pad met grote omhalingen Oost en Westwaards van de Via Cassia.

In dit traject zaten echt heel mooie stukken. Eindeloos veel olijven- en voor het eerst ook hazelnootplantages, jungleachtige natuur, Afrikaans aandoende landschappen met tropische planten en hoge bomen.

Feitelijk liepen we een hele tijd door het gebied van de Etrusken, die hier woonden nog voor de Romeinen. In Sutri liepen we langs de grafholen uit die tijd.

Daar viel ook een prachtige rotstempel te bekijken van Mitrea; verwijzend naar de met het Christendom rivaliserende Mitrascultus rond de 4e eeuw.

De oude kernen van plaatsen als Sutri, Viterbo, Montefiascone zijn de moeite waard. Minder toeristisch dan de plaatsen in Toscane, maar dat is wel zo aangenaam.

De laatste loopdag vanaf la Storta móesten we óp de Via Cassia lopen. En dat is geen pretje, want het is een smalle 2 baansweg waarop Italianen scheuren als gekken.  Doch in de aanloop naar Rome is er weinig keus. En uiteindelijk is het toch ook mooi om de allerlaatste kilometers over de Via Trionfale te doen.
Een beetje meewarig zit ik nu in een Casa per Ferie bij te komen. Ik kon niet langer verblijven in het Spedale voor pelgrims in de wijk Trastevere en heb iets anders gevonden in San Giovanni. Het voelt raar dat ik niet meer op pad ben maar het is goed om in mijn eentje nog een paar dagen in Rome rond te dwalen. Ook al ben ik meerdere malen in Rome geweest; er is genoeg te zien hier. Op 27 oktober heb ik een vlucht naar Rotterdam. De overgang gaat zo wat trager, hetgeen beter past. Lena is vertrokken. Ook dat is wennen. We hebben bijna 2 maanden met elkaar opgetrokken, wat voor mijn doen heel lang is.