Een pelgrimstocht confronteert me bijna permanent met mijn katholieke verleden. Dagelijks zijn er wel wat kerken die ik even in en uitloop. Meestal op zoek naar iets van schoonheid in architectuur danwel kunst of gewoon een aangename contemplatieve atmosfeer. Na 65 jaar heb ik in Rome ontdekt wie de heilige Ludovica is. Bij mijn katholieke doop heb ik de namen Maria Johana Ludovica meegekregen. In de loop der tijd vond ik het steeds buitenissiger worden om mij met deze namen te presenteren. Tegenwoordig heeft iedereen één naam en dat is het dan. Maar het heeft wel wat om gezegend te zijn met zoveel namen.  In Rome moest het kennelijk zo zijn dat ik geheel toevallig Santa Ludovica ontdekte. En ze is nog wel vereeuwigd door de grote Italiaanse sculpteur Bernini. Dat voelt als een geweldige eer; hoewel ik dat uiteraard aan niets te danken heb…..

Ludovica leefde van 1473 tot 1533. Ze trouwde jong en kreeg 3 dochters. Toen haar man was overleden moest zij een hele strijd leveren om de erfenis van haar man te verkrijgen. Daarna had ze kennelijk genoeg van bezit en ging ze zich bezighouden met de armen van de wijk Trastevere in Rome. Haar beeld is daar te zien in de kerk van San Francesco van Assisi. Later werd ze een van de patronessen van Rome. Bernini heeft haar behoorlijk theatraal weergegeven. Iets teveel overgave voor een “moeder van de armen”, zou ik denken. Boze tongen betwisten of Bernini hier Ludovica heeft afgebeeld. Volgens hen zou het Maria zijn tijdens haar moment suprème: de onbevlekte ontvangenis……Het zou zomaar waar kunnen zijn.