Ik lijk wel de laatste der Mohicanen: wegens een sterfgeval zijn vandaag de andere 2 groepsleden vervroegd vertrokken. Aldus ben ik vandaag in mijn uppie gelopen naar eindplaats Bodrum; dit was in de 4e eeuw BC even hoofdplaats van Klein Azie onder de naam Halicarnassus. De  stad was toen zelfs groter dan nu. Er zijn nog wat resten te vinden uit die tijd zoals een amphitheater, maar veel is er niet meer. De graftempel van de Carische heerser (daar komt de naam Carian trail vandaan) Mausolus werd in de Middeleeuwen door kruisridders gesloopt en hergebruikt voor de Petrusburcht (zie het kasteel rechts onder). De naam Bodrum is Turks voor Petrus. Momenteel is Bodrum een bekende toeristenplaats. De windmolens hieronder staan aan de overkant op de heuvels.

Bodrum met kasteel en havens

Bodrum, windmolens

Wat een onverwachte wendingen in een groepsreis! Zo extreem heeft Herman het toch echt niet eerder meegemaakt. Nu breien we er samen nog een gezellig slot aan. Overigens heb ik op deze voettocht meerdere stukken overgeslagen. Uiteindelijk moet ik vaststellen dat diverse stukken voor mij te moeilijk waren. Niet zozeer qua conditie, maar ik ben gewoon geen echte berggeit. Steile stukken met geklauter over grote rotsblokken kan ik niet goed aan. Dat wist ik eigenlijk wel, doch op een gemiddelde camino kom je dat nauwelijks tegen. Per saldo is het wel heel fijn dat ik door deze reis wat meer van Turkije gezien heb; al is dat beperkt. Het platteland is heel aangenaam. Authentieke rustige dorpjes. Mooie landschappen. Helaas moeilijk voor boeren om te bewerken, want het is een en al rots. Sommige gebieden staan dan ook vol stenen muurtjes; dat is het beste wat je met al die keien kunt doen. Geiten doen het goed hier; en schildpadden ook tot mijn verbazing.

Verder kom je niet veel dieren tegen. Vandaag een kudde wilde zwijnen, maar dat leek uitzonderlijk. Oh ja, ook nog verdwaalde stekels van stekelvarkens, die je kunt verzamelen als mikadostokjes! Her en der tref je plots een fraaie cisterne aan (met koepels overdekte waterplaatsen) tussen oeroude dikke olijfbomen.

Ik ben echt onder de indruk van de gastvrijheid en vriendelijkheid van de mensen. De moskeeen in de dorpjes ogen hier even vanzelfsprekend in het landschap als de dorpskerkjes in Europa. Niets duidt op fundamentalistisch gedrag. Het lijkt alsof er in Nederland meer moslima’s met hoofddoekjes rondlopen dan hier. De jonge generatie loopt er heel modern bij.