Helemaal alleen door de bergen lopen is heel meditatief. Het is de beste manier om je dicht bij het aardse te brengen. Het gaat alleen nog maar om het hier en nu. De krakende stenen onder de voeten; hinderlijke vliegen die je als een heerlijk hapje belagen, het zweet dat van het hoofd drupt, het verkoelende briesje in het gezicht en het genot van het weidse uitzicht. De mooiste etappes zijn die waar ik hoog loop, op de kam van een berg met links en rechts diepe dalen en zich achter elkaar verschuilende bergen. Dat is zo prachtig.

Maar om daar te komen moet je wel veel klimmen en dat is zwoegen en veel zweten. Zo’n 800 a 1000 m klimmen  op een dag is op deze route normaal. Vaak ga je per dag niet 1 top over maar 2 of wel 3. Al dat stijgen en dalen maakt deze route zwaarder dan andere camino’s. Het gaat hier niet om hoeveel kilometers per dag je loopt, maar hoeveel uur per dag. Ik loop tussen de 6 en 8 uur. Met wat pauzes een complete werkdag dus. Op sommige steile stukken haal ik echt amper 2 km per uur. Ik ben me er zeer bewust van om alles met beleid en in kalmte te doen. Met de juiste concentratie passeer ik lastige stukjes langs ravijnen, door beekjes, en los ik onduidelijke routeaanwijzingen op. Desondanks ben ik toch een paar keer fout gelopen en heb me laten redden door de GPS. Een paar jaar geleden was ik zonder dit hulpmiddel ongetwijfeld falikant fout gelopen en dat kan in de bergen inderdaad heel slecht uitpakken. De GPS behoedt mij voor gevaarlijke dwalingen en doodlopende weggetjes. Je hoeft er niet op te rekenen dat iemand je komt redden want er is helemaal niemand in de bergen. Er zijn best een handvol andere wandelaars op weg naar Assisi maar merkwaardigerwijs volgt iedereen een andere route en gebruikt een ander boekje. Gister heb ik met 4 fransen ervaringen uitgewisseld. Zij waren bv helemaal niet in Bocca Serriola geweest hoog in de bergen. Spijtig voor hun want dat is een heel mooie route. Wel krijg ik de indruk dat Kees Roodenburg grote voorliefde heeft voor ruige natuur. Soms stuurt hij je gewoon door dicht struikgewas of overgroeide graspaadjes. Dit is bv echt een serieus pad! Beetje bij beetje leer ik zo de schrijver van de gids kennen. Zo komt het dat ik op sommige overnachtingsplekken absoluut de enige ben zoals in Bocca Serriola terwijl in de plaatsjes in het dal iedereen ineens weer opduikt. En dat is ook gezellig. 

Dit plaatje is gemaakt bij de Franciscaner kluizenarij Montecasale, waar nog 3 capucijners verblijven. Daar staat een groot beeld van Franciscus die mediterend uitkijkt over het dal.