Campamento Poincenot

Monte Fitzroy

Het voorjaar in Patagonie is nog niet helemaal aangebroken. Stervenskoud was het op onze eerste trekking. Gelukkig hebben we allebei goede warme slaapzakken. Met 3 cm sneeuwval op een plek waar behalve een wc-hok niks is, is het koken van een potje al een hele opgave. Water genoeg uit de rivier maar ijskoud natuurlijk. Als je te lang buiten staat bevriezen je tenen en vingers. In mijn eenpersoonstentje kan ik niks meer dan plat in de slaapzak liggen. Bij mooi weer geen probleem, want dan zit je buiten… Stef slaapt in de koepeltent, die tevens dienst doet als gezamenlijke verblijfsplaats en opslag van ons beider rugzakken. Het is improviseren, maar we zijn een goed team. Op deze 3 daagse trekking hadden  we de eerste dag en nacht regen. Alles nat en niet droog te krijgen. De tweede dag sneeuwde het, maar het geluk was met ons op de derde dag. Het was de zwaarste dag met de steile klim naar de Monte Fitzroy. Wat een beloning om deze top (pen) in de zon te zien schitteren.

Misschien lijkt het niet zo, maar het was een prachtige tocht, waarbij het heerlijk lopen was tussen al die sneeuwbergen met verwilderde bossen en uitgestrekte struikvelden met rivieren en meren. Prachtig. Met zulke kou krijg je het al lopend bovendien lekker aangenaam warm.

Ik ga even terug naar het begin: we zijn gestart in Tigre (boven Buenos Aires). Stef en Carolina hebben daar een paradijselijk liggende B&B op een eilandje waar je alleen met een bootje kunt komen.  Vanaf daar zijn we full speed 3000 km zuidwaarts gereden tot aan Piedra Buena. De wegen zijn goed en veelal eindeloos kaarsrecht. In Patagonie is weinig verkeer dus je kunt lekker doorkarren. Aan de oostkust was het nog heerlijk warm zomers weer. Halverwege hebben we een dag besteed aan het rondrijden over Peninsula Valdez om zeeleeuwen en pinguins gedag te zeggen. De orca’s en walvissen lieten zich helaas niet zien, hoewel we er wel in het juiste jaargetijde waren.

droogzwemmen

gordeldier

pinguin

vrouwtje – mannetje

En route was het soms noodgedwongen stoppen om onze plastic achterruit opnieuw vast te plakken. Tja, dit is rijden op zijn Argentijns. Motorisch  is de auto in prima staat, maar aan de carrosserie ontbreekt hier en daar wat. Het is dat het in Patagonie enorm hard waait, anders geeft het geen probleem. Bij ons zou deze auto niet eens de weg op mogen!! Bij Piedra Buena hebben we de nog niet geasfalteerde ruta 288 westwaarts genomen naar El Chalten. Op deze 200 km zagen we zegge en schrijven 1 tegenligger en passeerden we 1 vrachtautootje. Wel hebben we links en rechts veel guanaco’s gezien. Dat zijn mooie elegante lama-achtige huppelaars.

Jammer dat mijn mooiste foto’s met de camera gemaakt zijn en die krijg ik onderweg niet geupload.

We zijn nu in een fijn hotel in El Calafate met prima internetverbinding. Aan dat laatste ontbreekt het nogal eens. Morgen naar Perito Moreno en de dag erop door naar het nationaal park Torres del Paine voor de tweede trekking. Met het nationaal park los Glaciares hebben we onze vuurdoop gehad. Beter weer is het enige wat we wensen!