We zijn al weer wat daagjes onderweg om van Puerto Natales in het diepe zuiden naar Mendoza te komen. Het is een bekende historische route dwars door heel zuid amerika. Che Guevara ging er op zijn motor overheen. Ook nu zagen wij tientallen easyriders dit kunstje nadoen. Een mooie rit, maar oncomfortabel op de onverharde stukken (zoals vroeger natuurlijk heel de route was). We zijn nu in Malargue aangekomen na vele kilometers onverhard door de bergen. Een groot deel van de ruta 40 is al mooi geasfalteerd of in voorbereiding daarop. En dat voor het handjevol auto’s wat er overheen gaat. Hoe rendabel is dat? Ik merk hoe fijn het is om niet met een gepoetste witte huurauto rond te rijden. Want met al dat stof, zand en stenen blijft geen auto mooi en onbeschadigd. onderweg doen we wat gedenkwaardige plekken aan zoals de  Cueva de los manos met de honderden handafdrukken van de guanaco jagers van 9000 jaar geleden en bv het laatste stationnetje van de Patagonie express in Esquel ( lees Theroux er op na).

guanaco’s overal

guanaco jagers

vos

Rijden in Argentinie is een aparte ervaring. Honden zijn er de koning op straat. Ze piekeren er niet over om voor een auto weg te lopen. Oppassen dus.  In stadjes ben ik alsmaar in de war wie er voorrang heeft. Stratenplannen zijn Amerikaans in rechte blokken en op de straatnaambordjes kun je zien wat de rijrichting is, maar vaak is het een kwestie van lokaal weten wie voorrang heeft, volgens Stef?! Stoplichten staan aan de overkant van een kruispunt, waardoor ik nogal eens te ver doorrijd en dan midden op een kruising sta. Niet handig. Over het algemeen vind ik het verkeer overigens wel relaxed; men windt zich niet op.