Bea, Johan, Stef, ik en Carolina aan het ontbijt

Terug in Tigre/Buenos Aires laat de kilometerteller zien dat we 9361 km hebben gereden! Een beetje veel voor 4 weken. En dan te bedenken dat ik thuis nog geen 3000 km per jaar rijd. Voorlopig heb ik dan ook even genoeg van achter het stuur zitten en turen op eindeloos lange rechte wegen. Argentinie is groot, immens uitgestrekt. Een reis als deze is onvergetelijk. De landschappen laten een onuitwisbare indruk achter. De leegte en dorheid moeten een grote uitdaging zijn voor die enkele pionier die zich er vestigt. Anders overleef je er niet. Eigenlijk zou je voor dit traject 2x zoveel tijd moeten hebben om meer lokale eigenaardigheden te ontdekken en te genieten van rust en eenzaamheid. Misschien moet je dan wel een stapel goede boeken meenemen! Nu blaas ik nog een paar daagjes uit in Tigre alvorens terug te vliegen. Het is hier heerlijk ontspannen. De hectiek van t drukke stadsverkeer en de stad Mendoza, waar we een paar dagen geleden waren, is nog voelbaar in mijn aderen. Ik was daar ook in 1998, doch kon me er weinig van herinneren. Behalve dan het grote plaza Independencia met zijn fonteinen. En natuurlijk San Martin op zijn paard, de alom aanwezige bevrijder en grootste held van dit land. In welke plaats of stad je komt, als je de avenida San Martin pakt kom je vanzelf in het centrum. Bij Mendoza zijn we met een vriend van Stef langs de wijngaarden gegaan. Na wat zoeken vonden we een adresje waar we niet hoefden te reserveren voor rondleiding en proeverij.  Bonfanti, een kleinere wijnboer die ons een uitstekende ontvangst gaf. Zijn wijnen zijn (nog) nog niet verkrijgbaar in de nederlandse winkels. De Argentijnse wijngaarden zijn over het algemeen heel groot en liggen niet, zols wij gewend zijn in Europa, op hellingen. Het zijn grote vlakke stukken land. De ranken zijn ingepakt in netten om schade door hagel te voorkomen(!) Grote merken zoals bv Norton vindt je hier.

Thuis zal ik onze supermarkten eens scannen op de aanwezigheid van Argentijnse wijnen. Op onze laatste rijdag passeerden we Lujan. Daar staat de grootste katedraal van Argentinie. Voor mij, die op alle camino’s zoveel kerken en katedralen gezien heb, geen bijzonder mooi gebouw. Laat 19e eeuwse neogothiek. Maar hier in Argentinie is hij enig in zijn soort, dus wel degelijk bijzonder.

Onderweg passeren we nog een rood meer, wat een zoutvlakte blijkt te zijn. De kleur doet denken aan de zoutmeren bij Uyuni in Bolivia.

salinas del Diamante

Als ik eenmaal thuis mijn fotoos van de camera geupload heb zal ik andere plaatjes plakken in de vorige tekstjes. Leuk voor de geinteresserden onder jullie….. Mijn camera heb ik helaas plat op de stenen op de grond laten vallen…het beeldscherm is kaduuk, maar de memorycard bewaart alle foto’s gelukkig heel veilig.