In Troia kwam het water nog met bakken uit de hemel en verzopen we zowat in de lege straat toen we de poort van ons pelgrimshostel niet open kregen. Een Italiaan van de Osteria waar we gegeten hadden was ons behulpzaam: een echte ‘Don’. Inmiddels is het gewoon heet en droog en hebben we flink wat kilometers afgelegd op veelal rechte weggetjes.

Aanvankelijk was het fraai en prettig heuvelachtig met enorm veel windmolens. Daarna uitgestrekte graanvelden, grootschalige olijf- en wijngaarden. Afgewisseld met allerlei fruitbomen.

Dit is Puglia. De landbouwschuur van Italie.

De Apenijnen hebben we definitief achter ons gelaten. De laatste dagen waren heel heet en op onze via Traiana was er nauwelijks schaduw te vinden. Ergens midden in deze vlaktes ligt Santuario Incoronato. Dat is een nieuw pelgrimsoord: een merkwaardige plek, maar goed voor een overnachting.

8 km naar Santuario Incoronato in bloedhitte zonder schaduw

In Ceringnola troffen we een uitstekende B&B naast de Dom.

Deze plaats was in de tijd van de Romeinen een en al opslagplaats van graan. Vierkante blokjes op de grond is wat er nog van rest.

Elke overnachting blijft een verrassing. In Canosa hebben we gister zowat geen oog dicht gedaan door nachtelijke herrie en een waardeloos bed. Vandaar dat we vandaag verkast zijn naar Hotel del Centro. Prima. Doch vreemd dat er helemaal niemand is in dit hotel. Wij hebben de sleutels gekregen en het hele hotel is van ons.

Hier in het zuiden lijkt Italie nog echt op de taferelen van Fellini, Visconti of Antonioni. Op zondag gaan de Italianen naar de kerk. Iedereen is dan opgedoft als bij een bruiloft. Kleine meisjes op hakken en jongetjes in pak.

Het straatbeeld wordt in de steden erg bepaald door oude mannen. Daar zijn er kennelijk heel veel van. De jongeren paraderen met de auto. Dat is hun heilige koe.