In 2015 liep ik van Visé (over de grens na Maastricht) naar Rome over de Via Francigena. Op internet vond ik heel toevallig deze week een artikel in een frans tijdschrift met deze foto van mij ergens in de Haute Marne. Ik had het artikel niet eerder gezien. Ik herinner me wel de springerige jonge fotograaf om mij heen. Nu ga ik weer verder op de Via Francigena del Sud. Deze route loopt van Rome naar Santa Maria di Leuca in de hak van de laars van Italie. Zie het kaartje.

Ik zie wel wanneer ik terugkom; ergens eind juni. Niks moet. Mijn hoofd kan wel denken dat ik onbegrensd kan lopen, maar om mij heen zie ik afgelopen weken oude vrienden plots het loodje leggen. Carpe diem, denk ik nu. Als ik ergens een dag wil blijven zal ik dat niet nalaten.

Deze keer ga ik op pad met Lena uit Göteborg. In 2015 vonden wij elkaar en route naar Rome. Als vanzelf liepen we weken met elkaar op. Tamelijk bijzonder voor twee vrouwen, die allebei graag alleen lopen! Maar misschien schuilt daarin juist de clue waarom dat goed gaat. We ondernemen nu een weinig belopen pelgrimsroute. Met zijn 2 lijkt ons dat wel zo prettig én veilig!