In Rome hebben we de trein gepakt naar Spoleto, vanwaar we de bergen introkken. Helaas is de 14e eeuwse brug over het dal bij Spoleto nog steeds afgesloten sinds de aardbevingen van een paar jaar geleden, maar de omleiding via de San Pietro kerk bood ons een aangenaam lunchplekje met fabeltaferelen.

Op een enorme plensbui na op onze eerste loopdag hebben we stralend weer. De route is best heftig met hier en daar moeilijk te belopen stenige rotspaadjes. Of we stijgen iets van 1000m of dalen bijna 1000m. De landschappen zijn fantastisch, imposant, stil en uitgestorven.

Een grote kudde koeien deed ons tegen de helling opkruipen, om ze schichtig te laten passeren zonder dat hun kalfjes het ravijn in schoven.

Het zijn vaak kleine gebeurtenissen die extra kleur geven aan de tocht. Overnachtingen zijn een verrassing op zich. Bij de familie Bartoli boven op een berg zaten we bv met de hele familie incl. de schaapsherder aan een lange tafel te genieten van een copieuse maaltijd. Een dag later en een aantal bergtoppen verder zaten we in hotel Don Bosco met een zwitsers en een duits stel, die dezelfde route lopen als wij. Als je andere wandelaars een paar dagen ’s avonds tegen komt leer je elkaar steeds meer kennen. En dat is leuk. Zij gebruiken het duitse boekje van Kees Rodenburg wat er eerlijk gezegd veel beter uitziet dan mijn nederlandse versie (sic!). Inmiddels zijn we in het fraaie bergdorpje Poggio Bustone aanbeland.

Vandaag hadden we een prachtige wandeling door voornamelijk beukenbossen.

We vertrekken steeds rond 9 uur en arriveren rond 6 uur ’s avonds op onze bestemming. M.n. voor Johan, die dit voor het eerst doet, is de route een hele uitdaging. Niet alle paden zijn even gemakkelijk begaanbaar. Deze dag gingen we over de 1300m grens. We kwamen langs de herdenkingskapel van St Franciscus nabij de beroemde oeroude beukenboom waar hij placht te mediteren met de vogels in de natuur.

Hoe toepasselijk op deze 4e oktober: het is zijn feestdag! We zijn zelfs aanwezig geweest in een mis ter zijner ere in het Franciscaanse klooster van Poggio Bustone. Op een pelgrimspad mag je deze dingen niet missen….. maar we bekijken het allemaal wel met een glimlach en hedendaagse ironie.