Het Rietidal is een groot rond gebied waaromheen hoog tegen de bergen schilderachtige dorpjes liggen met 5 Francescaanse kloosters. De Via di Francesco, die wij lopen, doet uiteraard al deze kloosters cq. Convento’s aan. Sommige kloosters zijn ware pelgrimsoorden, zoals het Santuario di San Francesco 2 km voorbij Greccio.  In Spanje kom je overal de Jacobsschelp tegen als pelgrimssymbool; hier zie je overal het T-teken. Dat is afkomstig van de Hebreeuwse letter Tau, wat redding betekent. Verder zijn er veel beelden en schilderingen van Franciscus. Hij heeft werkelijk overal in een rotsspleet gebeden en verbleven.

Soms maken ze er een kitscherig geheel van. Je moet er in geloven, nietwaar!
In het idyllische dorpje Greccio heerst een kerststal cultuur. Het schijnt dat Franciscus daar mee begonnen is (?). Greccio heeft dan ook een stedenband met Bethlehem. Toen wij er waren was het dorp uitgestorven. We kregen de sleutel van een leegstaand hotel en moesten het maar uitzoeken. De verstilling ’s ochtends, hoog boven de wolken, was weldadig.

Het mooiste klooster/project vonden wij het Convento della Foresta, waar ex-verslaafden een leven leiden a la Franciscus en tuinen en gebouwen fantastisch onderhouden. We kregen er een rondleiding van een jongen van 26 die er na 5 jaar was opgeklommen tot hoofd (of zoiets).

Het is een prachtige route, maar behoorlijk zwaar vanwege het vele steile klimmen en dalen over vaak lastige rotspaadjes.

De top bereiken is altijd een feest. En tijd voor een welverdiende pauze. We zijn 3/4 het Rietidal rond gelopen. Rieti is niet alleen het centrum van dit dal maar ook het centrum van heel Italie. We hebben er een rustdag genomen. Dat was nodig. Overdag deden we 2x een dutje en ’s nachts sliepen we weer 10 uur. Heel toevallig was het die dag druilerig weer; dus dat kwam goed uit. Jammergenoeg misten we wel alle activiteiten ter ere van Franciscus. De Franciscuskerk in Rieti was overigens de meest verwaarloosde die we tegenkwamen.

Vandaag vertrokken we vanuit Stroncone met bestemming Calvi d’Umbria: de zwaarste etappe van onze route. De eerste helft was goed te doen maar het pad naar het Convento bij de Speco di San Francesco (=rotsspleet) was iets te veel voor Johan. We besloten een alternatief plan te maken en niet ook nog de steile hoge berg daarna te doen. Na wat gepuzzel zijn we naar een doorgaand weggetje gelopen met de bedoeling te gaan liften. Leuk bedacht, maar op die bergweggetjes rijdt niemand. Na een stukje lopen zagen we bij San Urbano een bushalte. De laatste bus (14.45)zou er over 3 kwartier langs komen naar de stad Narni. Klopte als een bus. Halleluia!☺Van daaruit kunnen we dan in Calvi komen met een andere bus, die om de berg heen rijdt. Dat is dan 2,5. uur wachten. Ziehier waarom ik tijd heb zo’n lang epistel te schrijven.