Nooit meer slapen

Ooit las ik ‘nooit meer slapen’ van W.F.Hermans en dat boek leidde tot een sluimerend verlangen om dat landschap te willen ervaren. Het uitgestrekte; het zompige drassige; het ongerepte en onbewoond ruige landschap is echt zoals ik me voorstelde. Je hoort er niets. Alleen het druilerige ontbreekt. Dat vinden we niet erg. Een mistige ochtend hebben we slechts een keer meegemaakt. Dat maakt de beleving mysterieus en spannend. Wij hebben het geluk dat het weer bovengemiddeld is. Eerste dagen zelfs te heet. De Noren zijn niet berekend op hitte: er is overal verwarming maar nergens airco. Na een temperatuur daling van zo’n 15graden werd het aangenaam zonnig droog wandelweer. De poncho nog niet nodig gehad.

Dovrefjell is wonderschoon. Ik denk echt dat dit het mooiste stuk van de hele route is met zijn vele groenige tinten en besneeuwde bergen rondom. Het is soms stevig klimmen en dalen om dan over weidse hoogvlaktes verder te trekken. Ons hoogste punt was 1350m.

De pilegrimsleden-route is duidelijk aangegeven en de bordjes hangen hier en daar gewoon in de bomen.

We slapen veelal op plekken waar je alleen met een pelgrimspaspoort terecht kunt. Zoals in fraaie oude traditionele boerderijen, waar het gras op de daken groeit. Soms zijn de eigenaren zeer in de Heer. Dat nemen we voor lief; het is tenslot een pelgrimstocht.

De Noren zijn aardig en behulpzaam en men gaat uit van vertrouwen in de mensheid. Ongekend in Nederland! Daarentegen is alles heel duur. Een soepje van 16,50€ vinden wij belachelijk.

Vannacht sliepen we in een onbemande hut in de eigen slaapzak op een bank. Een groep Duitse biologiestudenten, die hetzelfde traject lopen, lagen er met zijn allen gezellig tegen elkaar geplakt. Water halen uit de beek en eigen noodrantsoen aangesproken. Voor een nachtje heel leuk. Bovendien was dat de enige optie na 8,5uur lopen. Je moet daarvoor wel 20€ pp in een pot stoppen.

Morgen alweer onze laatste etappe. Vanaf Oppdal tjoeken we over het enkelspoor terug naar Trondheim, waar we de laatste nacht doorbrengen in het pelgrimshuis vlakbij de kathedraal. Jammer dat het dan al voorbij is….

Dit bericht werd geplaatst in Europa, Noorwegen, Olavspad. Bookmark de permalink .