We hebben nog één keer een dag lekker kunnen lopen op de Kumano Kodo. We stonden te popelen om te gaan op die ene droge dag. Weer een tocht langs kleine heiligdommetjes, door hoge bossen en hier en daar mooie vergezichten.

Mijn trouwe Leki wandelstok, waarmee ik 11 jaar lang enkele duizenden kilometers heb afgelegd heb ik helaas ergens in Hongu Taisha laten liggen. Dat krijg je als je én op een plu én op een stok moet letten! Ik hoop dat de vinder er nog plezier aan beleeft. Geen nood overigens want het is hier niet moeilijk om een andere stok op de kop te tikken.

En route passeren we vele kleine gedenkplekjes voor pelgrims. Deze glimlachende Boddhisatva vonden wij een heel aandoenlijke.

Daarna hadden we weer een tempeldag op het programma: Nachisan. Helaas hadden de goden besloten dat het ook op deze tempeldag pijpenstelen moest gieten. Werkelijk onophoudelijk de hele dag. We hebben ons niet laten weerhouden, maar hebben niet alles kunnen doen wat we eigenlijk wilden. Heel jammer. We troosten ons met de gedachte dat we toch alle grote tempelcomplexen van de Kumano Kodo bezocht hebben.

Het weer is echt van slag, want normaal gesproken is oktober een mooie maand in Japan. Het is nu uitzonderlijk nat. Wij hebben gewoon pech. Voor de Japanners zelf is het natuurlijk ook niet leuk.

Onze reis zit er bijna op. Vanochtend vroeg in Kii Katsuura de grootste tonijn-visafslag van Japan bezocht.

Vanmiddag in de wereldstad Osaka per trein aangekomen en ons nog even ondergedompeld in het gewoel van de mensenmassa’s tussen de immens hoge gebouwen. Rotterdam is er niks bij.

Op de Umeda sky building ben ik met lift en roltrappen tot de 140ste verdieping gegaan. Je hebt er een fantastisch uitzicht over de stad. Beetje eng wel. Wie durft kan nog 5 verdiepingen hoger buiten gaan staan.

Over Manga hadden we al veel gehoord en gezien. Het is een hype om het leven voor te stellen als stripfiguurtjes met lieve kleine meisjes en knuffelige beestjes. In het vliegtuig zat ik naast zo’n meisje. Elke keer als er eten gebracht werd haalde ze uit haar tas een paar poppetjes tevoorschijn die ze voor de maaltijd zette. Vervolgens maakte ze er een foto van waarna het kennelijk het juiste moment was om zelf te gaan eten. Wat een bizar gedrag.